Uzaylı Zekiye

ben uzun bi süredir bok yemedim

2011-09-17T18:15:00.002+03:00

Meme kanseri için duyarlılık geliştirme kampanyasıymış. Bayılıyorum şu halkla ilişkiler kampanyalarının naifliğine. Ne de tatlısınız! Eki eki, hadi facebook'tan herkes yemediği şeyi yazsın, sonra da meme kanseri için duyarlı olalım. Kuzum sizinki ne kafası allasen? Söyleyin, ben de istiyorum.

21. yy steril eylemcileri, yerim ben sizi...

Ulen millet Facebook üzerinden haberleşerek yönetimi değiştiriyor, siz hala duyarlı olalım ayaklarındasınız. Olalım tabii, o zaman hadi yarın gidip İstiklal'de yürüyelim yıllardır süregelen yamuk yumuk sağlık politikalarını protesto için? Event açması benden. Hepiniz narin parmaklarınızla "attending" diyip sonra kayboluyorsunuz ama...

Yeni ameliyat olmuş yakınınızın dikişlerini aldırmak için gittiği devlet hastanesinde, sizi itip kakalayan güvenlik görevlisine "N'apıyorsun arkadaşım" diye ayaklandığınızda "Ay lütfen gürültü yapmayalım, sonra tartışırsınız hanfendi, bakın burada sırada bekliyoruz" diyen arkadaş, sanırım sen de doğduğundan beri hiç dayak yemedin. Yaz bunu feysbukuna!

il y a un truc qui me manque

2011-07-14T18:18:00.002+03:00

Uzaylı Zekiye Paris'ten bildiriyor sevgili izleyenler

Ulen tez yazmak için oturdum, bak yine kendimi bambaşka yerlerde buldum. Allahım benim neyim var? Ya da neyim eksik?

Paris'e geleli 14 gün oldu. Çok acılı bi geliş yaşadım. Bin ton ağırlığındaki bagajlarımla birlikte yuvarlana yuvarlana geldim. Tabii o sürede valizin tekerleğinin bozulması, metro merdivenlerinde çantalarla boğuşmam, inmem gereken durakta önümdeki yaşlı Fransız'ın kazulet gibi dikilmesi ve bana yol vermeyişi sonucunda inememem, kalacağım arkadaşımın evine gelmek üzereyken, yolu bulamadığım ve saatin gece 1 olduğu sıralarda telefonumun şarjının bitmesi filan. Bunların hepsi çok tatlı anılar olarak hak ettikleri yeri aldılar. Neyse bi şekilde -kah eş dost yardımı, kah kendi becerilerimle- yeni evime ulaşabildim. Ev arkadaşlarım evli bi çift. Adam Faslı, kadın da Brezilyalı. İlginç bi birliktelik. Ha bu arada kadın hamile. O kadar tatlı insanlar ki hiç konuşmuyoruz. Öyle birlikte yemek yemeler filan da yok. Profesyonel bi ev ortaklığı denilebilir. Çok güzel yani. Ulen insan bi merak eder, sen de kimsin der. Hiçbir şey sormadılar. Hayır belki ben hırsızın, huysuzun tekiyim. Öyle olduğumdan değil tabii ama olabilirdim de. İnsanoğlu garip.

Eve taşındığımın ertesi günü muhteşem stajım da başladı. Başkonsolosluğun "vatandaşlık" biriminde stajdayım. Öyle güzel ki, tüm gün millete doğum belgesi, vukuatlı nüfus kayıt örneği filan veriyorum. Sadece bununla kalmayıp bolca belge katlayıp zarflara yerleştiriyorum. Vatana, millete elimden geldiğince yarar sağlıyorum yani.

Bu kadar şakacılık yeter Zekiye'cim.

Hayatım çok boktan lan! Sıçızladım resmen. Hiçbir şey mi güzel gitmez. Ard arda iğrençlikler yaşayıp duruyorum. Ya da benim heyheylerim üstümde. Birer cümleyle özetlemek gerekirse, şu şekilde sıralayabilirim:

Staj çok çirkin, hiçbir şey öğrenmiyorum, hayatıma hiçbir şey katmıyor

Kaldığım ev saçmasapan bi yerde

Ev arkadaşlarım garip

Çok parasızım

Paris soğuk, Parisliler soğuk ve mutsuz

Metro kokuyor

6 veya 7 Eylül'de henüz var olmayan tezimi sunmam bekleniyor

vee tüm bunlara ek olarak hayatta ne yapacağımı bilmiyorum. Şimdi bunu okuyanlar ağzıma ağzıma çarpmak istiyor olabilir, "ulen kim biliyor ki zaten" diye. Evet, doğru, kimse bilmiyor. Ama ben şu zamana kadar okuldu, masterdı diyerek erteledim durdum ama artık erteleyecek yer kalmadı, sonuna geldim. N'apıcam lan ben bu hayatta? 2,5 ay sonra nerede olacağımı bilmiyorum. Bırak işi gücü, hangi ülkede olacağımı bile bilmiyorum. Kendimi çok güvensiz hissediyorum atam!

Bugün 14 Temmuz, Fransız milli bayramı. Hiçbirimizi ilgilendirmese bile hepimizin 14 Temmuz'u kutlu olsun o zaman. Aralara birçok soru serpiştirdim. Sorulara cevabı olanlar yazmazsa çok üzülürüm, kötü rüyalar görürsünüz inşallah!

bir hafta

2011-06-29T02:08:00.007+03:00

O oo yine ben. Ya kim olacaktı diyenler olabilir tabii. Uzun bi ara oldu, onu kastetmiştim aslında. Neyse çok komik olmadı.

İstanbul'dan ayrılalı neredeyse bir hafta oluyor. Yarın da Montpellier'den ayrılıyorum. Hayatım uzunca bi süredir bi yerlere, insanlara bağlanıp ayrılmaktan ibaret. Tiksindim artık. Her seferinde de kendimi bok gibi hissediyorum. Skata diye okunur Yunanca'da.

Yaşadığım yerlere, insanlara inanılmaz bi adaptasyon ve

alışma kabiliyeti taşıyorum. Hiç öyle övünmek için söylemedim, aslında pek de güzel bi şey değil, hele benim gibi gezenti tiplerdenseniz. Mesela şimdi Montpellier'den gidiyor olmak çok üzüyor beni. Yine gelirim tabii. Eğer yazarsam ve böylece savunulacak bi master tezim olursa Eylül ayında savunmaya gelmem gerekiyor zaten. Ama benim üzüntüm öyle değil. Mesela bir daha bu odada kalamamak, buranın bir daha bana ait olamamasına filan içerliyorum. Bir daha Arıza Hanım'la aynı sandalyeye oturup, sırt sırta (!) yemek yiyemeyecek olmak filan, basit şeyler yani. Bakıp bakıp üzülmek için fotoğrafını da koyuyorum buraya.

Öte yandan Paris'e gidiyor olmak da heyecanlı bir şey tabii. Her ne kadar yapacağım staj çok sıkıcı olma riski taşıyor olsa bile. Beş parasız olmam da cabası. Cidden çok parasızım be atam! Paris'te bi oda kiraladım. Ev arkadaşlarım evli bi çiftmiş, pek evde kalmıyorlarmış ve çok saygılı insanlarmış. Ben duyduğumu söylüyorum, tanıyıp göreceğiz.

Az önce bi blog okudum yine Berlin'e gidesim geldi. Keşke Paris de Berlin veya Porto gibi bi şehir olsaydı. O zaman çok severdim bak. Ama Paris çok sıkıcı. Aslında şehir güzel olabilir ama insanları mutsuz. Metroya bindiğinizde etrafta bir sürü nefret eden bakış. Defolun demek isterdim ama "sen kim oluyorsun yavrum" diye yapıştırırlardı cevabı. Dil de pabuç!

İşin Türkiye kısmına gelirsek; yaklaşık 1,5 ay boyunca Türkiye'deydim, İzmir'de. Babam kalp ameliyatı oldu. Ne sinirdi ulen! Hastaneler iğrenç yerler. Allah düşürmesin valla. Ha bu arada o iğrenç Şifa Hastanesi'ne kimse gitmesin nolur. "Burası özel hastane, sizinki gibi zor ve riskli ameliyatları almayız çünkü sene sonunda şu kadar bypass ameliyatı yaptık ve %100 başarılıyız demeyi tercih ederiz" diyen sağlık politikasının içine tüküreyim ben!

Her Türk'ün yaptığı gibi ben de bir sürü hastane anısı biriktirdim. Zaten bi hastane anıları bir de askerlik. Onlar da olmasa ne yapardık bilemiyorum. Neyse, insanın babasını öyle görmesi tarif edilemez. Ben tepkimi kusarak gösterdim. Ameliyattan çıktıktan sonra 1 gün boyunca uyuttular babamı. Odasına ilk getirdiklerinde daha hemşire sözünü bitirir bitirmez tuvalete koştum. Korkmaktan, iğrenmekten filan değil, aciz bedenim ne yapacağını şaşırdığından "sen en iyisi bi kus zekiye" dedi. Ailevi nedenler dışında da Türkiye iğrençti. Tam seçim öncesi, tadından yenmez bi haldeydi. Çok çirkin lan! Resmen o ülkeyi çirkinleştirmek için her şeyi yapıyoruz. Yaptığımız her şey, binalar, afişler, seçimler, konuşmalar, hepsi ama hepsi çok çirkin. Bir tanesinin içinde bi güzellik yok. Önemli olan iç güzellik diyenin dilini koparırım!

Dönmeden 2 gün önce de İstanbul'a geldim. Tamam, güzel şehir ama bana pek güzel değildi.

Hayat böyle geçiyor işte. Son bir haftamı ayrılmakla geçiriyorum. Sonumuz hayrolsun.

Uzaylı Zekiye haber ajansı, Montpellier, Fransa

Gitmeden; kardişim hatırlattı, şu şarkı ne güzeldir: http://fizy.com/#s/1lw2yr

a.k.a. Serena Van der Woodsen

2011-03-28T05:49:00.003+03:00

Peki saatler henüz ileri alınmış iken ve artık hava daha geç kararacakken, sabah saat 5'te beni yatağımdan kaldıran sebep nedir a canım, a ciğerim, söyle neyleyelim? Cevap, tabii ki sevgili Gossip Girl. 25'ini tamamlayıp 26 yaşından eser miktarda gün almış biri olarak Gossip Girl izlememi lütfen yadırgamayın. Kızlar güzel, oğlanlar var, zenginlik, para filan. Amaan ulaşılmaz hayatlar, katharsis, hep aynı terane işte.

O diil de, hayat ne saçma diil mi? Mesela geçen akşam gittiğimiz konserden sonra "after" yapmak üzere birilerinin evine doğru yola çıkmamız ve sonrasında gittiğimiz yerin ev değil, bi bisiklet tamirhanesi olduğunu görmem mi ilginç? Yoksa "ev" sahibinin Suriye asıllı Ufuk isminde biri çıkması mı? Daha da ilginci brother Ufuk'un Türkiye'ye gidip sadece Sivas'ı görmesi mi? Son bomba evdeki köpeğin isminin Kalbi olması mı? Yuh artık!

Gossip Girl diyordum, bence Serena gayet güzel. Bir de o dizinin Türk versiyonu vardı, hiç izlemedim (yurtdışında olduğum için) (oh my gosh) ama Serena rolünü Sinem Kobal oynayacaktı, milli Selena'mız. Bence çok doğru seçim. Fiziksel benzerlik bir yana, konuşmaları bile benziyor.

Neyse bloga yazma sebebim Gossip Girl demiştim. Bir an düşündüm, "Saat olmuş sabahın 5'i, ne arıyorsun burada Zekiye, sabahlara kadar Gossip Girl izlemek de neyin nesi?" diye sordum kendime. Günlerdir depresyonun eşiğine kadar gelip sonra bir adım geri gidiyorum. Hani bazen bi bakarsın ve kendinde sevecek hiçbir şey bulamazsın ya, "neyim lan ben" dersin; işte öyle bir haldeyim. Acınacak bir haldeyim dersem çok mu abartmış olurum acaba? Belki de abartıyorum, hani herkes biraz depresif olduğunda kendine yüklenir ve bundan zevk alır ya, belki benimki de öyle bir şey. Ama şu aralar kendimi hiç sevmiyorum, yaptıklarımı, söylediklerimi, hatta bu yazıyı da.

Ben bir zamanlar Yasemin iken

2011-01-30T18:32:00.004+02:00

Çok uzun zaman oldu yazmayalı ama bu geyiklere hiç girmek istemiyorum. Evet, yazmadım; yazacak şeyler vardı ama olmadı. Kısmet diyelim en anane ses tonuyla.

Her şey 20 yaşlarındaki ama aslında ufak çocuğun adımı hatırlamayıp bana "Yasemin" demesiyle başladı. Yer Montpellier, iç/gece. Kendisiyle yaklaşık 4 ay önce kantinin bahçesinde karşılaşmıştık. Aslında tam bi karşılaşma da denemez, Türkçe konuştuğumuzu duyup yanımıza geldi ve "Pardon Türk müsünüz?" dedi. O an aklımızdan Türkçe "Hayır" demek geçtiyse de muzipliğe mahal vermedik. Kendisi pek bi şaşkındı, hatta kendi ifadeleriyle "Betim benzim attı" dedi. Yazık yavrum. Günler aylar geçti, birkaç kez daha karşılaştık. İşte o en son karşılaşmada (mekan: yemekhane) adımı hatırlamadı ve "Yasemin" buyurdu. Ay ben bi sevin, bi şaşır, olsa o kadar yani...

İşte ben o günden beri boş bulduğum her vakitte überpastel tonlarındaki odamın tavanına bakarak kendimi Yasemin olarak hayal ediyorum. Ciddiyim. "Adım Yasemin olsa nasıl olurdum?" sorusuna verdiğim yantlar ise şöyle:

1. Biraz daha zayıf olurdum. Daha minyon diyelim.

2. Saçlarım kıvırcık değil hafif dalgalı olurdu

3. Ten rengim aynı kalırdı

4. Kesinlikle (definitely) Fransa'da tanışma merasimleri sırasında daha az zorluk yaşardım (bkz. Jasmin, Yasmin, etc.)

5. Gazetecilik yerine daha usturuplu bi meslek seçerdim

6. Daha sakin bi insan olurdum

7. Seksi ve masum doğrusu üzerinde "Lolita" noktasını referans alırsak eğer "Masum" yönüne daha yakın dururdum

Bir de kendime soyadı seçtim; Yasemin Başer. Bence çok uygun.

Neyse, biz (ben ve Arıza Hanım) birazdan Yunan dostumuz Stefania'ya kahve içmeye gideceğiz. KIsa ama öz olan bu yazıyı burada tamamlıyorum. Ha bu arada, yazmadığım sırada nerelerdeydim, neler yaptım diye merak edenler Arıza Hanım'ın bloguna bakabilir. Zira kendisiyle popoları yapıştırıp uyumak da dahil birçok aktiviteyi birlikte yapıyoruz. Karaktersiz miyim? Yo yo hayır, bilakis arkadaş canlısıyım ve tembelim.

Öperler

19.10.2010

2010-10-21T00:33:00.005+03:00

Doğum günü ne güzel şey lan. İnsan bütün gün salak salak gülüyor, etrafa eblek bakışlar atıyor. Bayram gibi bi şey- ki ben bayramlarda o kadar da anlamsız bi neşe içinde olmam.

Bu sene doğum günü kutlamaları erken saatlerde başladı. Çoğunluğu Yunanlılar'dan oluşan ama içinde Fransızlar'ın da bulunduğu bir grup insanla bi bara gittik. Saatin 12 olmasını heyecanla beklerken ve son 5, son 3 dakika diye Yunan dostum Stefania'yı darlarken aniden çişim geldi. Heyecandan olacak. Bizans döneminden kalma dehlizden devşirme tuvalete ulaşıp işimi gördükten sonra hemen geri döndüm. Dostlarımın yanına varayazdım ki hep bir ağızdan"iikidodupinaaa" sesleriyle gönlümü fethettiler. Yazık fakirler öyle sen, ben gibi bastıra bastıra söyleyemiyorlar. Ortada esen memleket rüzgarıyla bi coştum, dalgalandım. Derken ertesi gün dersim var mı diye maillerimi ve facebook hesabımı kontrol ettiğim sırada arkadaşım Zeynep'in 2. geleneksel doğum günü video çıkarmasını gördüm. Daha bi coştum. Bi ağlamalar, hüzünlenmeler filan.

Ertesi sabah doğum günü salağı olarak güne başladığım sırada, yoldaşım, kader arkadaşım Arıza Hanım'ın (ismine takılmayın, özünde çok iyi bi insan, tanısanız çok seversiniz) "Burda bi böcek var" diye beni tongaya düşürdü ve o muhteşem foto enstalasyonuyla karşılaştım. O da şöyle bi şey:

Zaman geçtikçe kutlamalar hız kazandı. Adeta tüm dünya tek yürek oldu ve her yerde bi şenlik, bi bi şeyler filan. İşte tam o sırada Diğer bi arkadaşım Beyazçorap'ın mesajı ve videosuna rastladım.

Akşam oldu, hüzünlenmedim bu sefer (ay bunu yapmamalıydım ama tutamadım kendimi), Natacha'lara gittik. Marc bize yemek yaptı, überbaharatlı bi Meksika yemeği hazırladı. Bir de pasta yaptık. Gece boyunca 150 defa "joyeux anniversaire" diye çığlıklar attık. "C'est un truc de dingue" diye bağırıp durduk. Bu da "şikolatapasta"

Demem o ki, bu sene çok güzel bi doğum günü geçirdim. Ama ben tüm bunlar olurken başka bir şeyi düşünüyordum. İnsanın yılda bir kez doğum günü oluyor. O günü bekleyip salak salak, anlamsızca mutlu olması için bir yıl daha beklemesi gerekiyor. Aslında doğum günleri her şeyi sadece bir kere yaşayabildiğimizi hatırlatan bir şey. Böyle de alttan alta didaktik bir son yazmak istemezdim ama bu da böyle olsun.

2010-10-08T13:54:00.002+03:00

Sabah uyanamadım değil; uyandım ama okula gitmek istemedim. Öğleden sonraki derse giderim diye düşünüp biraz daha uyudum. Sonra tekrar kalktım, acele acele kahvaltı ettim, giyindim ama birden bişi oldu ve hiç gitmek istemediğimi farkettim. İnsan kendini her zaman zorlamamalı. Ben de okulu ektim. Çok da mutluyum, hiç de üzülmüyorum.

Burada okul genellikle sıkıcı. Hatta salı günü derste o kadar sıkıldım ki nefes alamadığımı hissettim. Ölücektim. Gerçekten.

Geldiğim master 2 programının bir de master 1'i var. Dolayısıyla sınıftaki insanların çoğu geçen seneden tanışıyorlar. Yani ben yine nakil öğrenciyim. Ergenliğimin en deli çağlarında da aynı şeyi yaşamıştım. 13 yaşındaki bir kız çocuğunu düşünün, çirkin, saçları kıvırcık ve kabarık ve okula nakil gelmiş. O dönemin bende yarattığı hasar büyüktür. Bunları anlatmak istemiyorum ama büyük dedim siz anlayın. İşte hafızamın taa derinlerine ittiğim, tepik attığım o anılar yine depreşiyor. Ben de kendimi bok gibi hissediyorum. Sınıfta bi kadın var, biraz yaşlı. Lisansını 1985'te bitirmiş, uzun süre çalışmış, bu sene de tekrar master yapmaya karar vermiş. Bok var sanki. Neyse işte o kadını yumruklamak istiyorum. Böyle dersin ortasında ayağa kalkıp pata küte dövmek istiyorum onu. Çok sinir, çok gıcık.

Burada herkes sapıkça not alıyor. Ama aptal aptal şeylerin notunu da alıyor. Bir örnekle açıklamak gerekirse ORCO günleri diye bir organizasyon var, iş dünyasından insanlar gelip bişiler anlatıcak filan. Hoca da o günlerde biraz daha klasik giyinin dedi. Yanımdaki mal bunun da notunu aldı: "Klasik giyin" Alahım, tam bi salak.

Yani pek bi arkadaşım yok. Bazen kendime o kadar üzülüyorum ki. Yalnız kaldım resmen. Böyle kendime bakıp ağlayasım geliyor. Ne acizlik. Bunları da buraya yazıyorum, halbuki insan böyle durumlarda içine atar. Ama düşünün artık nasıl üstüme üstüme gelmiş her şey. Hayır yani ben hayatının her döneminde kendini ifade etmiş biriyim. Böyle sessiz, ürkek durmak kanıma dokunuyor.

Neyse bakalım, gelecek günler güzel olur inşallah. Bu yazı da pek karamsar oldu diye böyle umutlu bi sonla bitirmek istedim. O kadar da değil canım; sevdiğim şeyler de var burada. Ama şu an hiç onları anlatasım yok. Sinirliyim, asabiyim. Öptüm canım

Françeska Montpellier'de

2010-09-19T18:47:00.006+03:00

Yine yeniden Fransız topraklarındayım sevgili aşkiler. Makus talih mi desek, kaderin cilvesi mi desek bilemedim. Sİz düşünün artık, bulunca bana da söyleyin.

5 bin kiloluk valizlerimiz eşliğinde, tam 13 gün önce Montpellier'ye ulaştık. Sağolsun bizi sokakta komayan Les Ecureilles sakinleri sıcak yuvalarını bize açtılar. İlk haftamızda hızlıca işlerimizi hallettik. Öyle ki günde 4 saat ve haftada sadece 3 gün çalışan bazı kamu kurum ve kuruluşları için beklenmedik bir performanstı bu. Yalnız ve lakin iş okula kayıt kısmına gelince "ha orda bi durun bakalım" dediler bize. Hala kayıt olamadık. Ama inşallah o da olacak.

Montpellier'ye varışımızın 4. gününde yurda geçtik. Odalarımız çok iç açıcı değil. Bok yeşili ve yaşlı kahverengisinin eşsiz uyumuyla adeta bir bilek kesme makinesi gibi. Yani insanda bilek kesme hissi uyandırıyor. Ama olsun, az para veriyoruz.

Montpellier'ye geldiğimiz ilk gün sokağa çıkamadık. Ertesi gün ise çıktığımızda ilk yaptığım şey kendime babet almak oldu. Ama çok ucuzdu, güzeldi de. Dedim kız Zekiye, kendine bi ödül versen ölür müsün? Vee asıl bomba Brioche Dorée'yle buluştuğum anda gerçekleşti. Bir seferde 2 tane tartelette aldım ve hızlıca mideye indiriverdim. Ahanda fotoğrafı

Sonraki günlerde düzenli olarak Brioche Dorée ziyaretlerimiz devam etti. Ama artık daha insancıl davranıyorum, her seferinde bir tane yiyorum.

Geçtiğimiz pazar günü de bit pazarına gittik ve bisiklet aldık. Benimkinin adı Gelin Kız. çok güzel bişi. Atlıyorum bisiklete, ooh.

Şimdilik bu kadar. Burada vatan hasreti çekmiyor değiliz. En çok özlediğim şey ise ayran ve yoğurt. Diğer sevdiklerime de selam ederim. Zamanla sizleri de özleyeceğimdir inşallah.

Giderken

2010-09-05T23:58:00.002+03:00

2 saat sonra evden çıkıyorum. Taksiciyle öyle konuşuldu. Uçağımız da 4.30'da. Bir arıza ve bir zekiyenin başına neler gelebilirse bize de onlar olacak herhalde. Ama ben bi garip oldum. Midem bulanıyo, ağrıyo, bunalıyo. Bilmiyorum işte değişik bi şeyler oluyor içimde. Off

2010-08-27T03:06:00.003+03:00

Uyku tutmadı ben de kalktım yataktan. Önce ocağın üstündeki makarnayı tırtıkladım. Sonra da bi sigara yaktım. Baktım olacak gibi değil, bi salkım üzümle birlikte bilgisayarı açtım. Ay sonra aklıma geldi, benim bi blogum vardı diye. E o zaman Zekiye, gün bugündür dedim.

Neyse cancağızlarım. Ben yine gidişlerdeyim (ne çirkin bi laf oldu o öyle, olsun ama silmek istemiyorum şu an). Yarın sabah vize randevumuz var. Arıza Hanım'la birlikte gidiyoruz. Hadi bakalım hayırlısı. Karnıma ağrılar girmeye başladı. Yolculuk 6 Eylül'de ama hala kalacak yerimiz yok. Crous bize nanik yaptı resmen. Bugün başka ihtimalleri gözden geçirdik, Arıza Hanım son olarak "hoşt" bile dedi. Olsa o kadar yani!

O değil de bence Eylül'ün sonuna doğru bize yurt çıkacak. Çünkü hayattaki tüm işleri önce ters gidip son anda köşeden dönen biri için en münasip olanı böylesi. Bi yandan da kendime dikkat etmeye çalışıyorum, son 1 haftaya giriyoruz ve benim hiçbir uzvumu sakatlamamam gerekiyor.

Peki ya orada kimse beni sevmezse ve hiç arkadaşım olmazsa? İşte bundan çok korkuyorum. Yazık lan bana.

Rûyalar gerçek olsa seni her gün görürdüm

2010-08-05T01:25:00.003+03:00

İki gece önce rüyamda Aşk-ı Memnu setindeydim. Evet, dizi bitmemişti ve çekimler devam ediyordu. Ha bu arada rüyamda Ziyagil köşkü öyle Boğaz'da filan değildi; İstinye'nin üst taraflarında bi yerdeydi. İstinye Park'a gelmeden, Carrefour'u hemen geçince. Bu arada evin içinde havuz vardı.

Neyse, ben dizinin setine bi iş için uğramışım. Bir şey verip çıkıcam. Ben işimi halletmeye çalışırken Behlül'ü görüyorum. Meğer Behlül bana asılıyormuş. Ama ben pek yüz vermiyorum -ki normalde hiç yapmam. Hatta durumu garipsiyorum. Bunlar olurken ben işimi hallediyorum ve evden çıkıyorum. Acilen başka bir yere daha gitmem gerekiyormuş. Hemen yoldan taksi çeviriyorum. Ama Bihter benden biraz daha geride taksi beklediği için araba onun önünde duruyor. Bihter biniyor, ben kalıyorum. Sonra taksi benim önümde tekrar duruyor. Bihter camı açıp "sen de gelsene, belli ki işin acele, gel birlikte gidelim" diyor. Ben de biniyorum arabaya. O sırada Behlül arabanın arkasından koşmaya başlıyor ve arabayı durduruyor. Hemen ön koltuğa geçiyor o da. Bana asıldığı için ona haber vermeden gitmeme bozulmuş. Arkaya dönüp "neden gitmeden bana haber vermedin" diyor. Ben hala şaşkınım.

İşte o şaşkınlıkla uyandım. Zaten uyandığımda ağzım açıktı. Burası çok sıcak, sanırım bu nedenle uyurken üstüm açık kalmıştır. Ama bu yine de Behlül'ün bana asılabileceği ihtimalini ortadan kaldırmaz.

Neyse bu arada biz burs aldık. Arıza Hanım'la birlikte Fransa'ya gidiyoruz. Çok heyecanlı :)

2010-07-07T01:58:00.006+03:00

Ay başım nası ağrıyor anlatamam.

Bu ay da her zamanki gibi muayyen günlerimin acısını sevgiliden ve gözüme kestirdiğim esnaftan, dolmuş / otobüs şoföründen ama en çok da kendimden çıkarıyordum ki bir de ne olsun? İstiklal'de yürüyordum, bir grup insan, ellerinde "Türk Solu" yazan pankartlar, ağızlarında "Şehidine sahip çık" sözleriyle etrafı inletiyordu. Birden gözüme bi pankart ilişti

"İdam cezası geri gelsin, Apo asılsın"

E be cibilliyetsiz, e be kendini bilmez Türk solcusu, o ceza yüzünden asılmadı mı senin ağa babaların? Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu? Bu nası bi şey yahu? Bu ne şuursuzluktur? Bak yine çok sinirlendim.

Ben böyle sinirli sinirli yürürken ve sevgili 2 metre arkamdan bana yetişmeye çalışırken tramvay durağına yaklaştık. İleriden gelen tramvay birden duruverdi, arkasına bi vagon daha bağlamışlar, olmuş sana gezici sahne. Sahnede de bi grup vardı. Şarkı biraz şeydi ama olsundu (!!!). Siz sevgili okurlarımı uzun zaman ihmal ettiğim için hemen kaydettim olan biteni. Eve gidince bloguma koyarım dedim. İşte böyle bir şeydi

Onlar öyle ilerlediler, müzik gitti yerine kalabalığın sesi geldi. Tabii ki hayat tüm hızıyla sürüyordu. Daha otobüs durağına varmadan meydandaki koca sahnede bi şeyler oluyordu. Hemen gidip baktık. La Compagnie Bis Repetita 360 isimli bi Fransız grubun performansını izledik. İnanılmazdı. Bi kadın ve bi adam daire şeklindeki metal bi konstrüksiyonun üzerinde / etrafında / içinde / dışında ve her yerinde acayip acayip hareketler yaptı. Ben de o estetik ve vücut hakimiyetini ağzımı ayırarak izledim.

Ne güzel lan. Hep böyle müzik olsun, dans olsun, bi şeyler olsun sokaklarda. Bence öyle olursa hepimiz unuturuz Kürt sorununu, şunu bunu. Mesela yanımda oldukça fakir bi amca duruyordu izlerken. Bitince çılgınca alkışladı. O unutmuştu misal. Ben de unutmuşum 'Türk Solu Adam'a olan kızgınlığımı.

Sonra eve geldim, televizyonu açtım Nuray Mert ve Nazlı Ilıcak konuşuyor. Hayır Nuray Mert'i severim de, Nazlı Ilıcak'tan hiç hazzetmem o ayrı. Ama mesele bu değil; baktım baktım ve konuşmanın, dinlemenin boş olduğuna karar verdim. Bence onlar da farkında boş olduğunun. Mesela Nazlı Ilıcak Bodrum'da tatilde, program için İstanbul'a geliyor herhalde. O da farkında hayatın Bodrum'da yoğurtlu semizotu yerken daha güzel olduğunun. Ee o zaman kime, neye dert anlatıyoruz? Ya da niye bu kadar çok konuşuyoruz ki?

Aman neyse. Benim de başım ağrıdı zaten. Ha bu arada ben mezun oldum. Nasıl bir şey diye sorarsanız, hani böyle yaymak denir ya, öyle bir şey işte. Öperler

2010-05-10T03:27:00.004+03:00

eriyorum bak mum gibi damlaya damlaya

sel oldum al beni sar

al darmadağın al dolu dizgin

ruhum bedenime dar

Ne güzel şarkıdır bu yahu. Ama klip korkuç. Oktay Kaynarca o dönem parlak bi delikanlıymış ama bu bile kendisini sevmeme yetmedi. Neyse şarkıya dönelim. Gece gece aklıma geldi. Geçen sene Bordeaux'da bi gece Neslim'le otururken yine aklıma gelmişti de o yukarıdaki bölümünü defterime yazıp ezberlemeye çalışmıştım. Ama az önce fark ettim ki yine unutmuşum. Bazı şeyler kafama girmiyor galiba. Aynı considérer (veya consider) fiilini asla öğrenemeyeceğim gibi.

Neyse canım.

Şu an öyle sinir doluyum ki böyle birilerine "bi çakarım" diyesim var. Muayyen günümde filan da değilim ama hayır olsun diyelim.

Biz Edirne'ye gittik, Kakava Şenlikleri'ne. Garipti baya. Tüm akşam çingene mahallesinde dolaştık. Fransız fotoğrafçıyla karşılaştık ama ondan daha ilginci Nikon batarya veya şarj aleti arayan diğer fotoğrafçıydı. Ne uyuz bi herifti o öyle! Neyse gece Cenk'lerin evinde kaldık. Cenk'in kim olduğunu hala bilmiyorum, Koray Abi'nin bi tanıdığıymış. Hoş Koray Abi'yi de ben pek tanımıyorum ama çok iyi birisi bence. Sonuçta onun sayesinde "Bi götüne karanfil takmadığımız kaldı" lafını öğrenip hemen günlük dilde kullanmaya başladım. Neyse sabah da 4'te kalkıp çingene mahallesine gittik tekrar. Yanımıza bi adam geldi, 30 bira içip "Abi kafam bomboş hala" diyen bi adamdı. O an Hızır ve İlyas peygamberlerden çok yusufyusufyusuf nidalarıyla inliyordu içim. Ama kimseye bi şey belli etmedim. Ne demişler, kol kırılır yen içinde kalır (yen burada elbisenin kol kısmı anlamında, ÖSS'ye hazırlanırken öğrenmiştim). Güneş doğarken Tunca Nehri kıyısındaydık. Çingene kızları gelinlikleri giymiş gelmişlerdi. Yerel halk da öyle film izler gibi mal mal bakıyordu. Ama ben hemen aralarına karıştım. Tam da o sırada bizim okuldaki erasmus öğrencilerinden biriyle karşılaştık. O da baya saçma bi noktaydı. Sonra şehir merkezine gidip kahvaltı yaptık. Belgeselciler az sonra taşla kovalanmak üzere çingene mahallesine geri döndüler, biz de Selimiye'yi gezdik. Cami'nin müezziniyle konuştuk. Adı da Tevrat'tı. Bu da Edirne gezimizin ilginç noktalarından biriydi. Tevrat isimli müezzin kardeş. Sonra belgeselciler de yanımıza geldi ve geri döndük. Ha bu arada ciğer yemeyi unutmadım. Bence güzeldi.

Ay bi de Edirne gezisinden önce Fransa'dan Lille'deki gazetecilik okulundan (bkz. ESJ Lille) öğrenciler geldi. Onlara yardımcı olduk. Çok keyifliydi. Keşke yine gelseler. Ya da biz gitsek, iade-i ziyaret bâbında.

Tüm bu anlattıklarım sırasında 1 kelime bile tez yazmadım. Sıçtı Cafer bez getir. Galiba sinirim bundan ileri geliyor. Off poff.

Yamuk yumuk hayatım

2010-04-23T01:43:00.006+03:00

Az önce Facebook'uma da yazdım, dedim neden blog alemiyle bunları paylaşmıyorum. Haydi zekiye, ne duruyorsun dedim ve soluğu burada aldım.

Ambassade bursundan yediğimiz tepikle birlikte kendimi kapı önünde buluverdim. Kaldı mı elde kıçık kırık A.U.F.? Gerçi şimdi öyle dememek lazım, olura bir de çıkarmış. Ama hiç umudum yok. Yani 3 tane iletişim öğrencisinden -başvuru dosyasında iletişim fakültelerinin kodu bile yokken- üçüne de burs verilmesi pek mümkün gelmiyor bana. Yanarım yanarım o campus france için götüm götüm vereceğim 300 liraya yanarım. Yanarım, yanarım, gün geçer yanarım.

Neyse diyorum ki ben de aşık olsam mesela, aşk acısı çeksem. Sonra da bu acıyı unutmak için arabaya atlayıp öyle gitsem Bodrum'daki yazlığa, veya yurt dışında bi dil okuluna yazılsam. Hadi o olmuyorsa, mezun olunca babam bana bir ofis açsa. Mimarlık bitiriyor olsam mesela, ofisim de hazır olur. Oh ne ala mualla. Ya da beni sevgisiyle ve parasıyla ısıtan bi kocam olsa. Ahanda resimdeki gibi olsak mesela. Birbirimize sarılıp, el ele göz göze Viyana sokakları senin Prag meydanları benim diyerek gezsek. Kocama artık evde oturmaktan sıkıldığımı söylesem o da bana şirketlerden birinin başına geçebileceğimi söylese mesela? Hiç olmadı benim için ufak bir mağaza filan açsa. Pastane olabilir.

Olmuyor işte a dostlar. Ne aşk, ne zengin baba ne de koca. Mimarlık desen o da yalan. Kapı gibi gazetecilik diplomamla (gerçi diplomada iletişim yazıyor olacak) öyle aval aval bakarım ben. Sonra da giderim bi gazeteye, başlarım muhabirliğe. Verirler ayda 600 lira maaş, sigorta da olmaz ilk zamanlarda. Ay en iyisi devlete girmek aslında. Öğretmen olabiliyor muyuz biz? Zaten zamanında çok demişlerdi, "öğretmen ol kızım, bayan için en ideal meslek" diye de ikna etmeye çalışmışlardı da o domuz inadım yüzünden "bana ne ya" diye geçiştirmiştim. Ya işte, büyük sözü dinlemezsen böyle olur.

Neyse, gidip İbrahim Tatlıses filan dinleyebilirim veya bi film izleyebilirim veya tez yazabilirim. Allahım ne yaman çelişkiler bunlar.

Aydıns

2010-04-06T21:36:00.004+03:00

Geçen hafta Deniz Baykal Van'a gitmiş, kongre için. Bazı insanlar da Baykal'ı protesto etmişler. Yuhalamışlar, yumurta atmışlar filan. Bugün de Van Valisi açıklama yapmış, "Protestoyu yapanlar 300 kişilik bir gruptu, haklarında suç duyurusunda bulunuldu. İl emniyet teşkilatımızın herhangi bir görev zafiyeti söz konusu değildir" diye. Yahu anlamıyorum, adamlar suç işlememişler veya kimseyi suça teşvik etmemişler. Protesto etmişler sadece. Bunun için de bıçak, silah vb. öldürücü/yaralayıcı bir alet kullanmamışlar. Bizzat kendi özlerinden hareket ederek ağızlarını kullanmışlar. Ee neden o zaman suç duyurusu? Suç nedir pardon? Kime duyuruyorsun?

Sanırım bazılarını anlamıyorum veya onlar beni anlamıyor.

Bugün Türk dış politikası sınavı vardı. Bence gayet güzel bir soru sormuştu hoca. TRT El Türkiye kanalının açılışını Türk dış politikasını belirleyen temel faktörler açısından değerlendirmemizi istemişti. O değil de, sınava hazırlanmak için Baskın Oran'ın kitabından çalışıyordum. Oran kitabında aydın kavramını şu şekilde tanımlamış:

"Aydın kavramı, az gelişmiş ülkelere özgü bir terimdir, gelişmiş ülkelerde bulunmaz...En güzel tanımıyla aydın, modernleşme kendi ülkesine ulaşmadan modernleşmenin ürünü olan toplumsal öğedir. Küçük burjuva tabakasının okumuş kanadından gelen aydın, bunu ya Batı'ya gidip eğitim görerek ya da kendi ülkesinde Batı okullarında okuyarak gerçekleştirir."

Yani buradan hareketle Türk aydınlarını nasıl tanımlayabiliriz?

-Bok içinde badem

Geçse de beni unutma, hiçbir aşkını unutma

2010-04-04T03:22:00.003+03:00

Yine bir vize dönemiyle daha karşıma çıktı hayat. Ne mutlu bana. Kendi çapında küçük bir arkadaş çevrem var benim de. Ancak hepimiz öylesine mutsuz ve bezginiz ki birbirimizin içini karartıp duruyoruz sürekli. Bu halimizi de seviyoruz herhalde. İyice tutunduk yani, bırakmıyoruz da. Mazoşizm böyle bir şey sanırım. İnsanın kendine "mutsuzum" dedikçe içten içe bundan zevk alması.

Ama az önce düşündüm de, yani çok kısa bi süre düşündüm çok fazla diil, bence yine de iyi şeyler bunlar. Evet tamam hiçbir şey belli değil, her şey karmaşık, zor, sıkıcı filan ama. İnsanın böyle uğraşlarının olması, hayatını düşünmesi, geleceğini planlamadan evvelki sıkıntıları yaşaması filan bir bakıma yaşadığının kanıtı gibi bir şey. Yani tam olarak anlatamadım da demek istediğim şöyle bir şey; mesela geçenlerde babaannem hastalandı, zaten bu sene çok sık hastalandı. Neyse hastaneye kaldırıldı, biraz yoğun bakımda kaldı, biraz daha hastanede yattı, sonunda çıkarıldı hastaneden. Telefonda bir ara şöyle bir cümle kurdu; "Aslında daha çok yaşamayı isterim ama herhalde ömrüm bu kadarmış benim." Ne garip bir şeydir bu yahu. Bi gün bakıyorsun ve artık bitmiş, çok az kalmış. İnsanın içi ürperiyor. Kabullensen ayrı dert kabullenmesen ayrı.

Neyse ben hemen gündelik sıkıntılarıma geri dönüyorum. Son zamanlarda çok kilo aldım, tam tamına 4 kilo almışım. Ha şimdi belki beni tanımayıp da okuyanlar şımarıklık ettiğimi düşünebilir ama hemen belirteyim ben öyle 30 kiloluk çıtırlardan değilim maalesef. Hani denir ya etli butlu diye, onlardan işte. Ben de hal böyle olunca rejim yapmaya, günlük çikolata tüketimimi azaltmaya ve spor yapmaya karar verdim. Spor çok iyi, çok keyifli de insanın az yemeye çalışması, kendini kısıtlaması baya zor bir şey. Ama sanırım zayıflamak için başka yol da yok. Zamanında denemiştim o 3 günde 5 kilo verdiren diyetleri. Yalan onlar, benden söylemesi.

Son olarak da şu başlıktaki şarkıdan bahsetmek istiyorum. Geçenlerde aklıma gelmişti, tam da o başlığa yazdığım sözleri gelmişti. Yahu orasını nasıl da içli içli söylemiş, böyle dinledikçe içim bi garip oluyor. Anlatamıyorum.

Canım çeker öperim, canım çeker severim

2010-03-12T01:38:00.004+02:00

Araştırılması gereken okullar, yapılması gereken master başvuruları, yazılması gereken motivasyon mektupları, başvurulması gereken burslar, okunması gereken kitaplar, yazılması gereken bir lisans tezi, taranması gereken gazeteler, hazırlanması gereken haberler, çıkarılması gereken bir dergi, okunması gereken notlar, girilmesi gereken dersler

bunlara ek olarak alınması gereken kıllar, temizlenmesi gereken bir ev, yıkanması gereken çamaşırlar, bulaşıklar, yapılması gereken banyo, ütülenmesi gereken kıyafetler, düzenlenmesi gereken çekmeceler, atılması gereken çürük domatesler

ve daha niceleri beklerken ben uyuyorum. Hem de öyle böyle değil; her gün 10 saat uyumadan kalkmıyorum. Canım hiçbir şey çekmiyor (bkz. içeriğe uygun başlık).

Hatta unut ne varsa verdiğim al götür öyle git

2010-03-03T03:02:00.006+02:00

Birazdan yazacaklarım arasında doğrudan bir bağlantı aramayınız. Aralarındaki tek ortak nokta, tüm bu yazacaklarımın buluştuğu beden ve hayattır. Tabii ki kendi hayatımdan ve benden bahsediyorum.

Sanmayınız ki bu blogu unutmuştum. Tam aksine sık sık bakıyor ve her baktığımda da o korkunç fotoğraflarımı gördükten sonra ortalığa yayılmış pis bir osuruk kokusu duyunca yaptığım gibi suratımı buruşturup sayfayı kapatıyordum.

Hayatımda yaşadığım gel-git dönemlerinden ve kafa karışıklığından mütevellit neler yazacağımı bilemiyorum. Ancak şunu belirtmeliyim ki çok mutsuzum. Danalar gibi mutsuzum ulen! Bakmayın öyle orada burada ahkam kestiğime, içimde ne fırtınalar kopuyor bir ben bilirim.

Korkunç final dönemini müteakip bastıran çetin kış koşullarıyla savaşıyordum ki gönlümde bir yangın başladı sevgili insanlık. Ha insanlık demişken, bir dostumun da zamanında söylediği gibi benim insanlıkla bir problemim yok; hülasa hümanist biri olduğumu söyleyebilirim. Benim problemim insanlarla.

Neyse, gönlümdeki yangın diyordum, erkeklerin büyük (ama cidden büyük) bir çoğunluğunun puşt olduğunu fark ettikten sonra gönlümde aniden başlayan yangın yine aniden sönüverdi. Üzgünüm ama hepiniz olmasa bile birçoğunuz puştsunuz sevgili pipililer.

Final döneminden sonra gelen yarıyıl tatilini ev-iş-ev sarmalında geçirdim diyebilirim. Gece 2'de eve geliyor, 4 gibi uyuyor, akşam 6'da kalkıyor 8'de yine işte oluyordum. Çok eğlenceli dimi? Daha da eğlencelisi, bir gün öyle bir uyumuşum ki (bkz. ölümüne uyku) akşam 22.30'da gözlerimi açtım ve işe gidemedim.

Zamanı iyi kullanma yöntemlerini bi güzel pratik ettiğim tatil döneminden sonra zillerin çalmasıyla birlikte (eteklerimdeki zillerden bahsediyorum) tekrar okul başladı. Kayıt filan derken bir de DELF sınavına girdim. Hatta 2 gün önce sözlü sınavı bile vardı. Neyse bu konulara hiiç girmek istemiyorum.

Gel zaman git zaman bugünlere kadar geldik. Şimdi sorarım size, hayatı iş, okul, aşk-ı memnu ve lost izlemekten ibaret olan birinin nasıl olur da blog yazması beklenir? Şu bomboş hayatım ve çöplük beynimin en güzel özeti budur sevgili insanlık.

Bir sonraki yazımda bizim programın daimi konuğu olan Nazlı Ilıcak'ın ne kadar nemrut bir insan olduğuna değinmeyi planlıyorum. Bakalım.

Sabret, sabret inci tanem bekle beni

2010-01-21T08:25:00.015+02:00

Tezimin girişi için yazdığım 7 sayfalık (kiloda hafif ama pahada ağır cinsinden) bölümün, tez danışmanım tarafından veto edilmesi ve at çöpe muamelesi görmesi bünyemde bir şok etkisi yarattı diyebilirim. Hani böyle boğazınıza bi şey düğümlenir, ağlayamazsınız bile, öyle yumruk gibi kalır. Ben de o 7 sayfayı yuttum, top olup boğazımda kaldı. Gözyaşlarım sel olup aksın isterdim ama olmadı.

Bu şok etkisinden hemmen sıyrılıp soluğu kütüphanede aldım. Günlerdir kütüphaneyi mesken tuttum. Meğer orası benim evimmiş. Böylelikle sizlere ve sevgili hocalarıma da buradan şu mesajı vermek isterim: Beni sindireceğinizi, susturacağınızı sandınız ama olmadı. Yılmadım, çalışmaya devam ediyorum.

Bu fotoğraftaki mal bakışımı ve yüzümdeki o şahsına münhasır eblek ifadeyi günlerdir muhafaza ediyorum. Kamburum da çok güzel değil mi? Zaten özellikle kambur çalışıyorum ki bir an önce iki büklüm olabileyim. Kıyafetler filan da on numara, haftanın şıkı bile olurum ben. Ben aslında neler olurum da, hadi neyse...

Bu aralar İstanbul çok soğuk. İki gün önce soğuktan ağlamak istiyordum. Sonra dedim yapma zekiye, bak sen adın gibi zeki bi kızsın, ağlamak için kendine daha nice bahaneler bulursun. Beynim her ne kadar bu sözlere inansa da vücudumu kandıramadım. Ve o çıkartmak istediği sıvıyı kâh gözyaşı olur kâh başka bir şey olur illa ki çıkaracaktı. Soğuktan çok üşümüştüm ve çişim şiddetle bastırıyordu. Mahallenin meşhur marketinde kısacık bir alışveriş yapmak zorundaydım; zira evde hiçbir şey yoktu. Markette dolanırken -ki az sonra yazacağım talihsiz vaka, geçen sene aynı markette kasada beklerken de yaşanmıştı- artık kasıklarım zonklamaya başladı. Ben de alışverişi hemen bitirip Ortaköy'ün yokuşlarında bir Heidi edasıyla tırmanışa geçtim. Bir Peter'im eksikti. Derken sokağımın muhteşem yokuşunda kasıklarımdan gelen iç ses kendince bir ses bombasıyla aynı desibelde ses çıkardı ve eve ulaşmama yaklaşık 30 metre kala koyverdim gitti. Evet donuma işedim. Ama çok şaşırmadım. Baktım ipin ucu koptu, ben de saldım artık. Bu durumdaki pek çok insan bir an önce evine ulaşmaya çabalar. Oysa ben ne yaptım? Elimdeki poşetleri kaldırıma koydum, çantamı açtım, fotoğraf makinemi çıkardım ve bu fotoğrafları çektim.

İşte bu kadar. Geçen sene bugün Fransa yolcusuydum. Ayağım çatlak. Heyhat, oysa şimdi ne hallerdeyim.

Le yazı nobranic

2010-01-17T00:58:00.002+02:00

Dünden niyetlenmiştim bugün çok uyumaya. Gece 02.30'da yatağa girdim ve 18.30'u biraz geçe yataktan çıktım. Tam 16 saat. İstediğim başarıyı tam olarak yakalayamamakla birlikte fena bir sonuç da sayılmaz hani. Sonra biraz oturup duvara baktım. Karnımdan gelen sesleri bi süre duymamaya çalıştım ama olmadı, gidip kendime iki yumurta kırdım. Yanına bir de çay yaptım. Yeni aldığım peynirden iki kibrit kutusu kadar yedim. Uyanmış, kahvaltımı yapmıştım. Bilgisayarla ilgilendim. Mailler filan. Sonra da başladım beklemeye. Sıkıntıdan ölmeye çalıştım ama olmadı. Çaresizce televizyonu açtım. Bu soğukta Ankara'da eylemde olan Tekel işçilerine 'onlar hiç yoktular, olmadılar' muamelesi çekip İstanbul'da patır kütür sesler çıkarıp kulaklarımızı ve içimizi bi hoş eden hava fişekleri gösteren haber bültenlerine teşekkürlerimi sundum. Kusasım geldi o an ama olmadı. Güya gösterileri Pekin Olimpiyatları'nın açılış gösterilerini de hazırlayan grup düzenlemiş. Çok başarılarmış falan fistan. Sorarım size, havai fişek ne işe yarar? Nedendir? Bana çok anlamsız geliyor. Patır kütür bişi işte. Hadi ışık oyunlarını anlıyorum. Değişik bi şeyler yapıyorlar ışıkla. Öyle uzun pipi gibi duran lazerleri kastetmiyorum. Bu sözlerimden de gösterilere, şunlara bunlara karşı olup hayatını renksiz, soluk solcu dergilerle geçiren bi kadın olduğum anlaşılmasın. Hulasa (bu kelimeyi de kullandım) dün Elle dergisine, bağlı olduğum tiyatro grubuyla birlikte fotoğraflar vermiş bi insanım.

Üşümekten çok sıkıldım artık. Geçen gün beyazçorap'la birlikte ibiza, maldivler gibi sıcak memleketlere yönelik gezi planları yaptık. Ama çok pahalı. E şimdi ibiza'ya gidip sokakta yatmak da olmaz. Sonra dedik zaten, ulen kaç günlük bokuz ki İbiza'ya gitme planları yapıyoruz.

Çok sıkıldım artık bu kararsızlık ve belirsizlikten. Master yapmak istiyor muyum, istiyorsam n'apmalıyım? Master yaparsam ne olur ki? Neler değişir hayatımda? Hadi gidip yaptım diyelim, sonra Türkiye'ye dönünce n'apıcam? Ayda 600 liraya Hürriyet'te çalışıcaksam ne anladım ben o işten? Peki master yapmazsam ne yapmalıyım? Gazete mi televizyon mu? Gazeteyse ne yapmalı, nerelere gitmeli? Televizyonsa ne yapmalı? Yirmi beş (yazıyla daha bir ürkütücü oluyormuş) yaşındayım ve hala "bu da yeni stajyerimiz. ne cici dimi?" muamelesi görmekten çok sıkıldım. Bi şeyler yapmak istiyorum. Kimileri de gelip diyor ki "bence öğrenciliği uzatabildiğin kadar uzat, profesyonel hayat çok zor". İyi de arkadaşım, öğrencilik dediğin de dışarıda akan hayattan izole edilmiş bir adada geçen bir şey değil ki. Senin yaşadığın hayatı biz de yaşıyoruz işte. Hem sen o yaptığın boktan iş için ayda 2 bin lira kazanırken bana kimsenin para verdiği yok.

Bir de tez belası var. "İnteraction entre la presse et les réseaux sociaux" konulu tezimi yazmaya devam etmeli sanırım. Veya televizyonu açıp Okan Bayülgen'i izlemeli. Çok kararsız kaldım şu an. Beni bu kararsızlıklar öldürdü zaten. Bak kendimden de fena halde sıkıldım şu an. Neyse, bu konulara hiç girmek istemiyorum. Hadi bu yazı da burada bitsin artık.

Gönlüm hicran, hasret, gamla doldu

2010-01-11T13:33:00.004+02:00

Tüm hafta boyunca hiçbi günüm boş değil. Aman ne güzel, ziyadesiyle meşgul, modern şehir hayatına uyum sağlamış kadın imajı. Yesinler beni.

Sabah Onur'u Kıbrıs'a yolcu ettim. Asker de kendisi. Askerliğin ne menem bi saçmalık olduğunu 2 gün boyunca dinlediğim hikayelerle bir kez daha pekiştirdim. Farklı düşünenler için aydınlatıcı olur belki; heykeltıraş bi adam, yontmayı biliyor diye berber olarak askerliğini yapıyormuş. Yok daha neler!

Gece boyunca rüyalar görüp durdum. Alemlerden alemlere aktım bi nevi. Uyudum, uyandım. Yanımdakine bakıp şaşakaldım.

Hani bazen bi şeyi istersin, çok istersin. Sonra birgün gerçekleşir. Hem de öyle bir şey gerçekleşir ki hayal bile edememişsindir. Senin hayalgücü sınırlarının da ötesindedir. Ama gel gör ki köprünün altından çok sular akıp geçmiştir. Ne hayalin gerçekleşmesi, ne de başka şeyler. Bi anlamı yoktur. Öylece bakarsın. Hayat bi kez daha fena halde ağzına sıçar. "N'oldu lan yine" dersin. Öyle bi şeyler işte.

Yine final haftası ve ben yine hiçbir şey yapmak istemiyorum. Varsa yoksa ihale, king oynasın; roman okusun uzaylı zekiye.

İki sıfır on

2010-01-01T22:49:00.001+02:00

Nası sinirliyim anlatamam. Böyle bi gerginlik, bişiler filan. Önüme gelene patlayabilirim. Dolunay varmış, ondan diyorlar. Hiç de anlamam bu işlerden ama belki de doğrudur.

Yıl bitti, tarih değişti. Ama benim hayatımda hiçbir şey değişmedi. Zaten Arıza Hanım da söylemiş ya, tarih dediğin nedir ki? İnsan uydurması işte hepsi. Ama bu sayılarla olan manevi münasebetler dolayısıyla ben 2010'u seviyorum. Güzel bi sayı. En azından 2009'dan iyidir. 2009 yılı hayatıın en abuk yıllarından biriydi. Bir de 2001 böyle acayip geçmişti. Zaten ben 2009'dan pek bir şey de beklemiyordum. Buraları önceden takip edenler bilir, bilmeyenlere de hemen şu alıntıyla durumu özetlemek isterim:
"2009 derseniz, ondan pek bir şey beklemiyorum."*

Yılbaşı akşamında bi arkadaşımın evindeydim. Eve biraz gecikmeli ulaşmamıza rağmen 1,5 saat içinde muhteşem bi sofra kurduk. Ama neye yaradı? Yemeklerin çoğu kaldı. Sonra başka insanlar da geldi, sohbet muhabbet, tabu, victoria's secret defilesi (4 kere izlendi), kainat güzellik yarışması derken geceyi tamamladık. Ne sarhoş oldum ne bi şey. Evime geldiğimde saat sabahın 7si olmuştu. Ben de o saatte yapılacak en mantıklı şeyi yaparak bir an önce uyudum.

2009'un kısa bir özetiyle uğraşmak istemiyorum şu an. Zaten buraya yazdım, yazamadıklarımı da bilenler bilir. Her yıl adet olduğu üzere yılın götü ilan edilir bizde. Bu yılın götü benim. Kimseye kaptırmam. Başıma gelenler ve yaptığım saçmalıklarla bu ünvanı sonuna kadar hak ettiğime inanıyorum.

2010 yılına gelince, az önce de söyledim. Ben sayıyı sevdim, kanım kaynadı yani. Bu yıldan beklentilerim de oldukça yüksek. Mezuniyet, master filan derken neler olacak bilmiyorum tabi ama. Ben güzel bir şeyler olacağına inanıyorum.

Ama şu an çok sinirliyim. Allah herkesi benim gazabımdan korusun.

* http://uzaylizekiye.blogspot.com/2008_12_01_archive.html

Ben sana küsüm aslında, haberin yok

2009-12-21T06:26:00.001+02:00

Şu yazı tahtasını çöpe attığıma ben bile inanmıştım. Epey olmuş yazmayalı. Bu süre içinde ben çok şey yapmadım ama az şey de yapmadım. Sınavlar filan oldum. Kendime tez konusu buldum. Ama hemen öncesinde yine günün böyle bir saatinde (sabah 6 gibi) zıplayarak ağlar bir halde buldum kendimi. Uyuduğum için bir sınavı kaçırdım. Tiyatro oyununda oynadım. Rol kestim icabında. Ama beğenmedim.

İzmir'e gittim. İstanbul'dan otobüse binerken sağlıklıydım, İzmir'de indiğimde ise domuz gribi olmuştum. Ama yine de domuz gibiydim, nemruttum, kapı kapı dolaştığım hastanelerde önüme gelenle kavga ettim; devlete isyan ettim. Annem bana baktı, günde 15 fincan ıhlamur, 10 füncan da ada çayı içtim. İstanbul'a döndüm. Dönüş yolculuğunda dört şehrin otogarını gördüm, hepsinde davul, zurna ve darbuka kardeşliği içinde asker yollanıyordu. Oysa ortada kardeşlik filan yoktu, basbaya düşmanlık vardı. Sonrasında DTP'nin kapatılması ve ardından "Teröre geçit yok" tarzındaki şovenist söylemler bu tezimi destekleyecekti. Fekat ben öngörüşlü biriydim Ednan, yani babacığım (babamın adının Adnan olması sebebiyle). Neyse. Manisa'ya asker yolladım. Olmadık yerlerden olmadık haberler aldım, şaşırdım, tir tir titredim. Boyumdan büyük işlere giriştim, yüzüme gözüme bulaştırdım. Cep telefonumda mesajlar unutup rezil oldum.

Dergi çıkarttım. Tek başıma yapmadım tabi, ama çok çalıştım. Az önce de yazıları düzeltmekten sıkılıp bunları yazmaya başladım. O kadar düzelttim düzelttim, ama yine hatalar buldum. Merde!

Arkadaşlarımın doğum günleri için yaratıcılık yarışına girdim. Her seferinde yenildim. Bende yaratma vasfı olmadığına kanaat getirdim babacığım. Yenilen pehlivan güreşe doymaz demedim, sahalardan çekildim. Paşa paşa mektubumu yazdım. Bir başka gecede içtim, sarhoş oldum. Yok bu TRT 1'deki Bir Başka Gece değil. Bir diğer gece, bir diğer doğum günü anlamında yazdım. Alkolün etkisiyle Fransızca'ya sardım. Sarhoşluğumdan faydalanmadım ama sonra kendimi kötü hissettim.

Şimdi bu geceye geldim. Aklıma bi şarkı geldi, onu dinledim. Sezen söyledi yine: Yol arkadaşım, nerdesin?

Onur'un gelmeyeceğini öğrendim, sinirim bozuldu. Ama Mart'ta Tolga da gelecekmiş, Onur da gelecekmiş. Aman ne güzel.

Kendi kendine konuşma

2009-11-07T02:04:00.002+02:00

Perşembe günü Süleymaniye Cami taraflarındaydım. Arıza Hanım'ın bahsettiği o kuru fasulyeden ben de yedim. Pek lezzetliydi.

Aynı mahalde kara çarşaflı bi kadınla kocası yan yana oturuyordu, kuru fasulyecide. Kadınla göz göze geldik, ama ben dayamayıp gözlerimi kaçırdım hemen. Rahatsız oldum, utandım filan. Ama neden rahatsız oldum bilmiyorum. Bakışları öyle garipti ki. Bir de çok güzel bi kadındı.

Alakasız olarak, resmin konuşması, canlanması ne garip değil mi? Bi şeye uzun süre bakarsın; tüm beynin, algın ona yoğunlaşır. Sonra birgün canlı halini görürsün.

İçim bulanıyor resmen. Bir de şarkı vardı:

"O kadar sevdim ki resmini, işte bugün konuştu benle"

On dokuz Ekim vesilesiyle

2009-11-04T04:00:00.006+02:00

Hayatımda aldığım en güzel doğum günü hediyelerinden biriydi. İzledikten sonra da çılgınca ağladım.

2009-10-25T03:35:00.002+03:00

İnsanın gözünden sıvı gelmesi ve bunun bi dünya şey ifade etmesi ne garip.

Evet, ağlıyorum.

Sevişmek ah ne hoştur, yıldızların altında

2009-10-15T03:11:00.015+03:00

14.10 2009

Okuldan çıktım, Yıldız Korusu'ndayım şimdi. Yokuş çıkıyordum ama bu güzelliğe, değişikliğe dayanamadım ve birden durup not almaya başladım. Kulağımda Sezen

"Pardon bakar mısınız?"

Işık, renkler, her şey öyle farklı ki! Az önce Koru'nun girişinde o kaldırımı gördüm. Fransa'ya gitmeden bir gün önce, 14 Ocak'ta, takılıp düştüğüm ve biletimi bir hafta erteletmeme sebep olan kaldırım. Acaba 15 Ocak'ta gitseydim nasıl olur? Film gibi...

Burası çok güzel. Şu an bana keyif veriyor, bu kadarı yeter! Ağaçların arasından gökyüzüne bakmak ne hoş!*

Bir süredir yaşadığım her şey bende travmatik etkiler bırakmaya başladı. Koru'dan yürürken ne çok şey geçti beynimden. Asiye, Ufuk, Karaburun, Ahmet, uykusuz geceler ve uykulu günler, Tuğçe, son çocukluğumuz, ilk gençliğimiz, bir de Koru'da geçirilen nice zaman. Bir gün Beyazçorap, İloyd ve ben korudaydık. Beyazçorap yeni projesi için mıknatıslar almıştı, onlarla oynamıştık. Ne güzeldi her şey, ne güzeldik.

Ben niye böyle oldum?

* Not defterimden aynen alınmıştır.

Meraklısına

Öyle olmaz böyle olur

2009-10-04T02:23:00.001+03:00

Merhaba,

Ben Galatasaray Üniversitesi İletişim Fakültesi son sınıf öğrencisiyim. Ekte gönderdiğim cv'mde de belirttiğim gibi bugüne kadar pek çok işte çalışıp tecrübe kazandım. Açıkçası yiyecek-içecek sektörünü hiç denemedim. Ama bu konuda kendime güveniyor ve başarılı olacağıma inanıyorum. Cv'mi değerlendirirseniz çok sevinirim.

Bu maildeki belki fazlaca dürüst tavrımı ukalalık olarak algılamamnızı diliyorum. Güzel bir üniversitede, istediğim bir alanda eğitim alıyorum. Geçtiğimiz seneyi Fransa'nın Bordeaux şehrinde geçirdim. Haziran ayında Türkiye'ye döndüm ve bu tarihten beri iş arıyorum. Açıkçası kendime uygun bir iş de bulamadım. Aldığım eğitime paralel olarak televizyon kanallarında çalışmak istedim, neredeyse hepsine başvurdum ve başvurularıma kriz sebebiyle ya olumsuz yanıt aldım, ya da olumlu yanıt aldıklarımdan komik ücret teklifleri aldım.

Artık bunların hepsinden çok sıkıldım. Ortaköy'de oturuyorum ve önünden her geçişimde Cafe'nize imrenerek bakıyorum. Bir de duydum ki insanları çalıştırıp komik paralar teklif etmiyormuşsunuz, harcanan emeğe saygı gösteriyormuşsunuz. Ekte gönderdiğim cv'mi incelerseniz ve eğer bana uygun bir iş pozisyonu bulunursa çok sevinirim. Cv'mde belirtemediğim özelliklerim arasında güleryüzlü, samimi olmak gibi niteliklerim de bulunuyor. Bunları da eklemek isterim.

İlginiz için şimdiden teşekkürler, iyi çalışmalar.

Uzaylı Zekiye

Memuar

2009-09-10T02:01:00.006+03:00

Deliler gibi iş arıyorum bir süredir. Saçma sapan bir yerdeki saçma sapan bir iş görüşmesinden çıktım. Yakınlardaki büsbüyük ayakkabı mağazasının içinde dolanıp, kendimi eğliyordum ki aniden bir şey oldu. O kokuyu duydum. Parfüm kokusu filan değildi bu, etraftan kimseden de gelmiyordu. O kokuydu işte ya. Öyle fena oldum ki. Ne yöne gideceğimi şaşırdım. O sırada içime çekebildiğimle kaldım. Sonra hemen terk ettim olay mahallini. Otobüse bindim. Mecidiyeköy'e geldim. Mecidiyeköy'de olmak ve Dt2 beklemek gibi nefret uyandıran iki eylemi aynı anda yapıyordum. Ama sanırım koku beni sarhoş etmişti. Bi şeyler oldu bana. Sanki ayaklarım yerden kesildi, göğe doğru yükseldim, arabaların sesi, insanların uğultusu, yağmurun sesi derken hepsi birbirine karıştı, her şeyden sıyrıldım, bana bi şey oldu orada. Sonra da orta yerde ağlamaya başladım.

Bugün hafızamın ağzıma sıçtığı gündür.

Az sonra

2009-08-26T03:22:00.000+03:00

Yenilendim.
Geliyorum.

Dönerler en vidéos IV

2009-08-06T03:04:00.004+03:00

Atatürk Havalimanı, İstanbul

Dönerler en vidéos III

2009-08-03T19:21:00.004+03:00

Flughafen Zürich, İsviçre

Dönerler en vidéos II

2009-07-31T01:43:00.003+03:00

Châtelet, Paris Metropolitain

Dönerler en vidéos I

2009-07-30T01:37:00.003+03:00

Eşyaları topladık, Sidi'nin de yardımıyla merdivenden indirdik, sonra da son tramvaya binmek üzere tamvay durağına gittik.
Unitec

Dönerler

2009-07-29T19:26:00.002+03:00

Yurda döneli bir ayı geçti. Sürekli geziniyorum, anneme naz yapıyorum. Burda bi kolbastı havasıdır gidiyor. Evden dışarı çıkmıyorum, televizyon pek izlemiyorum."Kelime Oyunu" adında bi yarışma programı var, tek eğlencem o. İzmir çok sıcak, yanıyorum.

Korkuyorum anne.

Giderler

2009-06-15T04:41:00.003+03:00

Yaklaşık 24 saat sonra Bordeaux'dan ayrılacağız. Birazdan Village 4 H-418 numaralı odamdaki yatağıma son kez uzanıp, pencereden dışarı bakarak son kez uykuya dalacağım.

Hayatım boyunca yaşadığım mekânlara, sevdiğim insanlara çabucak bağlanan ve kolay kolay onlardan kopamayan birisi oldum. Kendimden çok şikâyetçi de değilim. Evet, canım yandı, ama olsun. Belki bu bağlanma ve kopamama hissim ölüm korkumdan ileri geliyordur.

Neyse. Tek dileğim, burada yaşadığım, gördüğüm şeylerin hiçbirini unutmamak. Öyle hatırlayıp hüzünlenmek, döndüğüme lanet etmek ve içimdeki o hiç büyümeyen ergenle yaşamak için değil. Bilakis, buradaki her şeyin hafızamda en canlı, en taze haliyle kalması ve onları her seferinde gülümseyerek hatırlamak içindir bu isteğim.

Sakat ayağımla, gülümseyerek geldiğim Bordeaux'dan içim buruk, karnımda bi ağrı ve yüzümde yine gülümsemeyle gidiyorum.

Fıransöziş

2009-06-10T03:43:00.002+03:00

Bonkör : Bon coeur
Şimendifer: Chemin de fer
Şofben: Chauffe - bain
Şezlong: Chaise Longue
Hoparlör: Haut - parleur

Bordeaux en vidéos III

2009-05-27T05:54:00.002+03:00

Ah bu gitmeler kalmalar

2009-05-19T05:45:00.003+03:00

Yine karmaşık duygularla size sesleniyorum sevgili izleyiciler.

Bu gitmeler, kalmalar beni üzüyor artık. Galiba yaş kemale erdi. Bundan sonra hayatımda bi değişiklik filan istemiyorum. Yani demek istediğim; hayatımdaki insanlar çıkmasın artık hayatımdan. Gitmesin kimse, ben de gitmek istemiyorum. Öylece kendi halimizde yaşayalım. Evlerimiz yakınca olsun, akşamüstü terliklerimizle çıkıp birbirimize geçelim. Biraz oturup sonra kalkalım bide kalkmadan "ay yine çok oturdum" diyelim. Ne kimse hayatımdan çıksın, ne de kimse hayatıma girsin. Biz böyle iyiyiz galiba.

Az önce saydım, Bordeaux'dan gitmeme tam tamına 34 gün var. Geldim gidiyorum. Burada geçirdiğim yaklaşık 4 ay içinde bir sürü şey değişti, bir sürü şey gördüm, geçirdim. Şimdi buradan gitmek değil de, bana asıl koyan bir daha buraya dönmemecesine buradan gitmek. Sanki hiç olmamış gibi, yokmuş gibi, şakacıktanmış gibi. Ne sinir! İstiklal'de fotoğraf çektiren iki turistin arkasında tesadüfen kadraja girmişim gibi. Çok saçma!

Sanırım yaşlanıyorum. Değişikliklerden sıkıldım. Sakin, değişmeyen şeyler istiyorum sadece. Eğer hayatımdan çıkacaklarsa yeni şeyleri de istemiyorum. Bir de bi çocuk sahibi olmak istiyorum. Sokaklarda görüyorum hep. Galiba şu hayatta bi insanın yapabileceği en anlamlı şey çocuk sahibi olmak. İşte yaşlandığımın kanıtıdır bu cümle. Korkuyorum annee.

Yine görüşürüz anacım.

Manque 2 (Rûmi)

2009-04-28T00:23:00.011+03:00

Bilâ noksan, eksiksiz bir hayattır sürdüğün. Ya da öyle sanırsın. Alışkanlıklara ayak uydurur, tekrarlara kapılırsın. Şimdiye değin nasıl yaşadıysan, gene öyle yaşayacaksın sanırsın. Sonra beklenmedik bir anda biri çıkar gelir. Etrafındaki kimseye benzemez. Kendini bu yeni insanın aynasında görmeye başlarsın. Var olanı değil, sende eksik olanı gösteren sihirli bir aynadır o. Ve sen bunca zaman aslında hep bir eksiklik duygusuyla yaşadığını, bilmediğin bir şeye hasret çektiğini anlarsın. Şamar gibi iner hakikat suratına. Sana içindeki boşluğu gösteren bu kişi bir pir, üstâd, arkadaş, yoldaş, eş ya da bazen bir çocuk olabilir. Önemli olan seni tamamlayacak ruhu bulmandır. Her peygamberin verdiği öğüt aynıdır: Sana ayna olacak insanı bul! İşte o ayna benim için Şems'dir.

İnsan senelerce uğraşır, kendi sözlüğünü oluşturur. Önem verdiği her kavrama bir tanım bulur.

"Hakikat", "mutluluk", "güzellik", "onur", "itibar", "sadakat..."

Hayatın her mühim dönemecinde şahsi sözlüğünü açar bakarsın. Vaktiyle yaptığın tanımları bir daha kolay kolay sorgulamazsın. Derken bir gün, işte o yabancı gelir ve kıymetli sözlüğünü alıp fırlatır.*

* Elif Şafak, Aşk, Doğan Kitap, İstanbul, 2009, sf. 239-240

Derinden

2009-04-21T20:22:00.003+03:00

Gitmek ne acayip histir yahu. Aslında daha acayip olanı bir daha dönmemecesine gitmek. Sanki hiç olmamış, yokmuş, bi hatıraymış gibi öylece her şeyi yerli yerinde bırakıp gitmek.

İçim burkuluyor.

Yoğun, yorgun, telaşlı ve bol ağlamaklı günlerin ardından Zuhal Olcay'ın albümü yetişti. Şükürler olsun.

Derinden, deriiiinden

Manque

2009-04-08T19:09:00.005+03:00

Kim olursak olalım, dünyanın hangi yerinde yaşarsak yaşayalım, ta derinlerde bir yerde hepimiz bir eksiklik duygusu taşımaktayız. Sanki temel bir şeyimizi kaybetmişiz de geri alamamaktan korkuyoruz. Neyin eksik olduğunu bilenimiz ise hakikaten çok az.*

* Elif Şafak, Aşk, Doğan Kitap, İstanbul, 2009, sf 66

Zeytinyağlı biber dolması

2009-03-11T19:37:00.003+02:00

İki gece önce rüyamda zeytinyağlı biber dolması yiyordum. Ama o kadar gerçekti ki her şey. Önce dolmanın içini hazırladım. Soğan, pirinç, ince kıyılmış maydonoz, baharat filan. Sonra biberleri bi güzel yıkadım, sonra da içini doldurdum ve pişirdim. Piştikten sonra birden soğudular. -ki ben dolmayı soğuk severim- Sonra da bir güzel yedim. Tadı o kadar sahiciydi ki, damağımda hissettim tadını. Ertesi gün de bi yerlerim şişer diye korktum ve hemen kendime zeytinyağlı biber dolması yaptım. Evet Fransa'dayım, evet çok saçma ama bunu yaptım. Canım çok çekmişti. Gerçi buradaki biberler kafam kadar olduğu için biraz garip oldu ama olsun. Biraz çakmaydı ama beni şimdilik idare diyor.

O değil de, şimdi de canım mercimek köftesi istiyor. Ama biraz çaresizim çünkü burada kırmızı mercimek yok, bir ikincisi bulgur da sadece Türk bakkalında var ve pahalı, bir üçüncü husus ise yeşil soğanın sadece dört tanesi (evet 4) 1,20 euro. Öyle demet demet bulmak mümkün değil.

Dün düşündüm de, burada hamile filan kalsam, canım bi şeyler istese mahvolurum herhalde. İşte ben de bunları düşünüyorum.
O değil de bu gece çok fena içmeye karar verdim.

Je veux être soule soule soulee

Bordeaux en vidéos - II

2009-03-01T04:40:00.002+02:00

Bordeaux en vidéos - I

2009-02-24T15:43:00.003+02:00

Bordeaux'da günler böyle geçerken

2009-02-13T17:41:00.004+02:00

Bu aralar Allah beni çok seviyor, benden söylemesi. Hemen bir örnekle bunu açıklayabilirim. Geçen gün bizim arka taraftaki Saige denilen mahalledeki Leader Price isimli markete gittik. Buraların en ucuz marketi o. Doldurdum şarapları, şangır şungur yurda ulaşmaya çalışıyorum. Ama ellerim mahvoldu, çok ağırdı. Yanımdaki arkadaşa dedim ki "yaa keşke bi alışveriş arabası alsaydık" İşte ben bunu söyledikten beş saniye sonra önünden geçtiğmiz apartmanın girişinden bi alışveriş arabası salına salına yanımıza kadar geldi ve tam da önümüzde durdu. İşte ben böyle sevinçlerle oyalanıyoum bu aralar.

Burada damacana filan yok. Her allahın günü 1,5 litrelik sulardan almak için markete gidiyorum ve bundan çok sıkıldım. Artık canıma tak demişti ve ben de dün gidip bir koli su aldım. Şu an odamda on sekiz litre filan suyumla cangul cungul yaşıyorum. Yüzümdeki o hamarat ev hanımlarına ait memnuniyet ifadesini sezebilmişsinizdir umarım. Dönerken suları alışveriş arabasına koydum, biri eteğimde 4,5 yaşındaki kızım Merve, diğeri de 7 aylık hamile olduğm karnımdaki bebeyle tam bir Gülten'dim o an. Benimki de fritolay'in bayiliğini aldı. Allah'a çok şükür geçinip gidiyoruz işte. Fritolay şey bee, hani şu bizim çocukların yediği cipsler var ya, onlar işte. Aslında işe girerken biraz para koymak gerekiyordu ama annemgil sağolsun, onlar verdi. Ayy benimki bu işe başladığında kaynımın yüzünü bi göreydiniz.

Tamam tamam sustum.

Kıskanmak ne kötü bi histir ya. Böyle bi şeyi -o şey insan olur bu durumda- kendinin yapmak, ona sahip olmak, sonra da kıskanmak. Nefret ediyorum bundan. İçimdeki kötülük gibi resmen. Böyle söküp atasım var. Mülkiyet olduğu sürece kıskanmak ve çalmak gibi kavramlar da olacak sanırım. Lanet senin üstüne kıskançlık!

Dün kendime brokoli salatası yaptım. Tüm sarımsak sevmeyenlerden hıncımı alırcasına bastım sarımsağı. Beş diş filan sarımsak koymuş olabilirim. Bi insan evladı sarımsağı nasıl sevmez ya, nasıl?

Geçen gün buradaki bir arkadaşıma Ortaköy'deki bi yeri tarif ediyordum. "Hani Ortaköy ışıklar var ya, Garanti, Finansbank filan var. Hıh işte o ışıklardan karşıya geçiyorsun, Yapı Kredi'nin yanından giriyorsun, sonra ileride yol üçe ayrılıyor; en sağdaki Taş Basamak Sokak, Ortada Çevirmeci Sokak, solda da Palanga Caddesi." Oooy oy

Sayıklama

2009-02-03T02:25:00.003+02:00

Adına benzer bir şehirmiş burası. Kırmızıdan koyu. biraz feri kaçmış ama kırmızıya nispeten daha vakur duruşlu. Ama ışığı az. Güneşi görmeyi, güneşli sabahlara uyanmayı, İstanbul'daki sondan bir önceki pazartesimin güneşini özledim.

Bir nevi perhizdeyim sanki ama aklıma hep çikolatalar, burger king menüler geliyor. Ya rabbim koru beni. Nefsimi deniyorum.

Şarap içip sarhoş olmamak dünyanın en sinir şeyi. Sarhoş olmayacaksam kahve, çay filan içerim. Ne anladım ben bu işten!

Hunharca ağlamak istiyorum. Ama ağlamak için sebep bulamıyorum. Biraz araştırma yapmak lazım sanırım.

Bugün tramvayda kontrolörlerle karşılaştım. Biletim de yoktu. Nasıl sıvıştığımı bilemedim. Çok korkunç bi andı. Tansiyonum 85'le 33 arasında gidip geldi. Korkudan ölmek üzereydim. Neyse ki yakalanmadım.

Erasmus partilerini ve erasmus gençliğini sevmedim pek. Zaten yaşları çok küçük. Antalya, Kemer gibi yazlık yerlerdeki diskolardaki (!) eğlencelere benziyordu. Ürktüm ve hemen ortamı terkettim.

Fransız topraklarından bildiriyor

2009-01-28T02:52:00.003+02:00

Sonunda sağ salim ve tek parça olarak Fransa'ya geldim. Hatta neredeyse bir hafta olacak geleli. Hemen belirtmek istiyorum, şimdiden mercimek çorbasını, suyun tadını (erikli merikli hiç farketmez), simidi ve boğazı çok özledim. Ama gurbetçi ayaklarına girmeyi hiç istemiyorum.

Geldiğim akşam Paris'te kaldım ve ertesi sabah ilk trenle Bordeaux'ya geldim. Bir akşam burada kaldıktan sonra tekrar Paris'e gittim ve pazartesi sabah geri döndüm. Üç günde Paris'in birçok yerini gördüm, kah güzeldi kah çirkindi diyelim. Hemen anekdotlara geçmek istiyorum:

Paris çok pisti. Metrolar sidik kokuyordu ve etrafta hep kusmuklar vardı.
Notre Dame denilen huge şeymuhteşemdi. Büyülendim resmen. En saçma olanı da öyle güzel ve kocaman bir şeyin tee 1100lerde yapılmış olmasıydı. Aklım almıyor zaman zaman.
Louvre denilen kendini aşmış müze ise içini görememiş olmama rağmen dış cephesiyle beni kendisine aşık etti. Vakit olsa da sadece on günümü Louvre'u gezmek için ayırabilsem (bir de para lazım tabi).
Her şey iğrenç pahalıydı. Kendime Paris'ten aldığım tek hatıra 4,80 euro saydığım bir paket winston.
Kaldığım üç gün boyunca, tek ucuz yiyecekçi Mc Donalds olduğu için sadece hamburgerle beslendim. Korkunçtu.
Sacré Coeur denilen şey inanılmaz ötesi güzel. Dünyadan başka bir şey o, tarifsiz.
Metro önce çok karmaşık geliyor ama sonra insan alışıyor. Hatta bulmaca çözmek gibi, bazen keyifli bile olabilir.
Eiffel'i de gördüm ama çok da matah bi şey değilmiş. Tamam bok atmıyorum, ama zaten ben ondan çok bi şey de beklemiyordum.
Pazar günü Paris çok sıkıcı. Sanki şehirde cenaze var gibi, sokaklar bomboş.
Pére Lachaise mezarlığına gittik. Oscar Wilde'ın mezarındaki heykeli biri bana açıklasın. Ama o mezarı herkesin rujlu dudaklarıyla öpmesi çok manasız. Ayrıca Balzac'ın mezarı da 8 aydır filan tadilatta gibi. Utan ey Fransa!

İşte size on adımda Paris turu. Neyse tabi görmek çok keyifliydi, değişik bir şeylere bakmak filan. Şimdi yurttayım. Bordeaux da güzel. Ama hava hep kapalı burada, o yüzden biraz sıkıcı. Dün bir ara güneş çıktı, ben de fırsat bu fırsat deyip hemen güneş gözlüğümü taktım ve o saniye yağmur başladı. Gerçekten çok manasızdı. Ama bugün hava biraz güneşliydi, o yüzden sever gibi oldum.

Şimdilik muhabirinizin aktaracakları bu kadar. Yarın ilk Erasmus partime gidiyorum, heyecanlıyım, gelişmeleri buradan paylaşırım.

Uzaylı Zekiye, Bordeaux, Fransa

Farketmeden, farketmeden, senin olmuşum

2009-01-20T04:32:00.009+02:00

Ne zamandır Fikret Kızılok dinlemiyordum. O şarkı söyleyince odaya damla sakızı kokusu yayılıyor sanki. İçim bi garip. Bazen insan bi kitaba çok şey yükler, belki herkes değil sadece ben yaparım bunu. Ama oldu bi kere. Her şey "oldu bi kere" zaten. Yüklediğim her şeyiyle Huzur'u bitirdim. Yarın da gidiyorum.

Vazgeçip uzaktan
Senin yanında
Kendime cevapsız soru sormuşum*

http://fizy.org/y1mEEb3gqo@5
*Fikret Kızılok, Farketmeden

19 Ocak 2009

2009-01-20T01:19:00.005+02:00

Yaklaşık 9,5 ay öncesiydi, Onur'la ayrılmaya karar verdik ama bir şartla; n'olursa olsun 19 Ocak'ta tekrar bir araya gelecektik. Biliyorum birçok kişi için çok saçma, ama zaten hayat saçmalıklarla dolu değil mi anacım? Zaten beceremedik ve ayrıldıktan 1,5 ay sonra tekrar bir araya geldik. 2004 yılıydı, 19 Ocak günü Galatasaray'daki ilk sınavımdan çıkmıştım ve Beyazçorap'la birlikte Beşiktaş Simit Sarayı'nda oturuyorduk. O zamanlar Simit Sarayı'na filan gidiyorduk. Ne saçma! Şimdi olsa hayatta da aklıma gelmez Simit Sarayı'na gidip oturmak. Neyse ben Onur'a mesaj attım, sonra buluştuk. Sonra da sevgili olduk. Bu akşam da 5. yıldönümümüzü kutladık. Ne acayip şeydir şu zaman denilen mevhum. Böyle akıp gidiveriyor. Bazen aklım almıyor.

Ayağımı sakatlamamın öngörülebilir tek güzel yanı 19 Ocak'ta burada olmamdı galiba. Şimdi düşündüm de, cidden 19 Ocak'ta buluşmak üzere ayrılsaydık ve hiç görüşmeseydik, ben de ayağımı sakatlamasaydım ve gitseydim n'olurdu acaba? Amaan Zekiye, 19 Ocak'ta değil, 13 Ocak'ta görüşürdünüz falan filan. Dert ettiğin şeye bak!
(Burada yazar kendisiyle konuşur)

Sonra günlerden bir gün, yine bir 19 Ocak günü, ben Yıldız'a gitmiştim, Onur'un okuluna. O zamanlar Onur öğrenciydi, son senesiydi. Orta Bahçe'de oturmuşum çay içiyorum, bir yandan da Onur'un dersten çıkmasını bekliyorum. Televizyonda son dakika haberleri başladı. Hrant Dink Şişli'de Agos gazetesi binasının önünde öldürüldü dediler. O zamana kadar da pek tanımazdım Hrant Dink'i. Öldükten sonra anladım kıymetini. Belki de buna havalı havalı gazetecilik refleksi bile denilebilir.

O değil de, o günden sonra her 19 Ocak'ta benim aklıma gelir bu olay, bi garip olurum, içim ürperir filan. Ben böyle sevişmek ve sevgilileşmek üzerine yaşarken Hrant Dink'in kızı filan gelir aklıma. Ne acayip dimi? Zaman ve mekan denilen kavram böyle zamanlarda daha bir görünür oluyor. Birileri ölüyor, birileri sevişiyor, birileri horluyor. Bununla ilgili bi şeyler daha yazarım sonra.

Bir de unutmadan, benden herkese gitsin efendim:
doğum günün bana geldiğin gündür...
(bıyk)

Sakat

2009-01-17T02:06:00.003+02:00

Ben de iki gündür evdeyim. Taziyeleri kabul ediyorum. Yorgancı'nın Kızı Zeynep mercimek çorbasını ve bulgur pilavını kapıp gelmiş, gelmek isteyenleri beklerim. Malum hasta ziyareti bu, petit beurre bisküvi olur, portakal suyu olur, çiçek olur, kolonya olur, bi şeyler alıp gelebilirsiniz diyorum.

Gerçekten çok bunaldım. Pijamalardan sıkıldım, sokağa çıkmak istiyorum. Bir de fark ettim ki çok nsafsız bir dünyada yaşıyoruz. Engelli insanları resmen görmezden geliyoruz. Evimden dışarı çıkmam imkansız. Çıksam, yaklaşık altmış derece eğimli şu sokakta ikinci adımımda yere düşerim. Her şey saçma sapan. Ama ayağım düzeliyor sanki. Mesela bugün hiç ağrımadı. Sağlık gibisi yokmuş vallahi.

Ayağımda gümüş çatlak

2009-01-15T16:21:00.004+02:00

Kinder Pinguin'imi aldım ve geçtim bilgisayarımın başına. Sebebini az sonra açıklayacağım üzere sağ ayağım diğerine göre daha yüksekte bir halde, yanımda arkadaşım K.D. ile kanepede oturuyorum.

Her şeyi en başından anlatmaya çalışacağım, eksikler olursa ilgililer tamamlasın. İki haftadır Erasmus olayları için koşuşturmaca halindeyim. Önce finaller ve ödevler başladı, bunla aynı zamanda vize işlemlerine başladık. Benim işlemlerimde sorun çıktı. Campus France'ın sitesinde normalde giremeyeceğim bir bölüme girip, kendi belgelerimi onaylamışım. Nasıl oldu ben de bilemiyorum. Sonra bu yanlışlık düzeltildi ama bu arada "yeter ulen, gitmiyorum ben" bile dedim. Sonra uçak biletimizi aldık. İstanbul - Bordeaux için 290 Euro'ya bulduğumuz bilet, kriz nedeniyle uçak seferlerinin iptal olması üzerine elimizden uçtu gitti. Bence kriz bahane, tüm bu olanların asıl sorumlusu benim. Biz de paşa paşa paramızı verdik ve biiletimizi aldık. Finaller hala devam ediyordu. Öyle ki bir günde 2 final, 2 ödev teslimi ve 1 vize görüşmesi şeklinde yaşadığım oldu.

Finalleri, vize olaylarını, uaçk biletini ve bilimum gereksiz belgeden oluşan silsileyi atlattıktan sonra Erasmus alışverişlerine başladık. Vakumlu poşet olsun, klozet kapağı örtüsü olsun, ne gerekiyorsa zaman zaman paraya kıyıp zaman zaman kıymadan harcadık, eksikleri giderdik. Arkadaşlarla görüşmece, gitmeden lahmacun yemece faslına da ulaştık ve sonunda takvimler 14 Ocak tarihini gösterdi (bu kalıbı da hiç sevmem).

Dün sabah hiç adetimiz olmayan bir şeyi yaptık ve Ufuk, Fehmi ve ben Beşiktaş'ta kahvaltı yapmak üzere saat 9'da uyandık. Asiye çimlerde dolaşsın, oynasın diye Yıldız Korusu'ndan geçerek Beşiktaş'a gitmeye karar verdik. Korunun tam çıkışına yaklaşırken kocaman, siyah bir köpek ileride bizi bekliyordu. Köpek Asiye'nin yanına geldi, oynamaya çalışıyordu ama çok büyük olduğu için Asiye'ye zarar veriyordu. Ben korktum ve yolun diğer tarafına geçtim. Asiye de bana doğru koştu, o koşunca siyah köpek ve Seyfi (diğer sarı köpek) de bana doğru koştu. Çok korktum ve geri geri giderken arkamdaki kaldırımı göremeyip yere düştüm. Ayağım ters dönmüştü ve çok acıyordu. Asiye üstüme çıkıyordu, o geldikçe diğer köpekler de geliyordu. Korkudan öleceğimi sandım. Ayağımı düzeltemedim. Ters dönmüş bi halde altımda kalmıştı ayağım. Sonra köpekler uzaklaştı, ayağımı düzelttim. Yavaş yavaş kalktım ve tüm acıya rağmen Beşiktaş'a yürüdüm.

Tüm gün o ayakla gezindim durdum. Canım çok yanıyordu ama Paris biletimi düşündükçe çaktırmamaya çalışıyordum. Akşam olunca ayağım daha çok acımaya başladı ve hastaneye gittik. Röntgen çektiler ve sağ ayağımda çatlak varmış. "Alçı mı istersin, bandaj mı?" diye sordular, "Bandaj" dedim. Sonra da arkadaşım K.D.'yi (Koltuk Değneği veya Kamil Delidöven) yanıma verdiler.

Eve geldik. Uzun süren bir beyin fırtınasından sonra, önce uçak biletimi iptal ettim, sonra ben gidince evimde kalacak arkadaşa haber verdim. Anneme kamerada ayağımı gösterdim, İstanbul'a gelmesine gerek olmadığına ikna ettim. Şimdi de evimde sakat bi halde oturmuş, 22 Ocak'ta Paris'e gitmeyi bekliyorum.

Hayalle hakîkat arasından bildiriyor

2009-01-06T22:00:00.004+02:00

Bir arkadaşımın söylediğine göre kafamadaki boşluk vuku bulmuş. Şimdi de o vukuat içime sığmıyor. Pek heyecanlıyım. Hayal mi gerçek mi algılayamıyorum. New York'a yürüyerek gitmiş veya gerçek anlamıyla düz duvara tırmanmış gibiyim.

Hastalığım hala geçmiş değil. Ayrıca bir maladie mentale durumu olduğundan şüpheliyim.

İki sıfır sıfır dokuz

2008-12-31T15:35:00.003+02:00

Blog aleminde adet olduğu üzere ben de bir yeni yıl geliyor, eski yıl şöyle böyleydi yazısı yazmaya karar verdim.

Şimdi 2008'i özetlemek zor. Bi dolu şey oldu işte, oldukça da yazdım buralara, anlattım, konuştum. Aslında ben sevmiştim 2008'i. Sanırım 8 rakamını sevmemden ileri geliyor bu sempati. 2009 derseniz, ondan pek bi şey beklemiyorum. Tek sayılardan bi 5'i bi de 3'e katlanabilirim. Geri kalanını at çöpe. Bana çift olanlar daha güzel geliyor.

2009 yılı bu burun kıvırışımı hissetmiş olmalı ki ilk günlerini hastalıkla karşılamam için bana hoş bi sürpriz yaptı. Yaklaşık 22 saattir yatıyorum. Sümüklüyüm. Öksürürken ciğerim yırtılıyor gibi oluyor. Mümkün olsa elimi boğazımdan içeri sokup oraları bi güzel temizleyip gazlı bezle sardıktan sonra elimi tekrar dışarı çıkarmayı planlıyorum. Hadi hayırlısı. Yalnız gerçekten 2009 bu sayı muhabbeti yüzünden bana kıl olup, beni virüs bombardımanına tuttuysa eğer, 2008'e çok kırılırım bilesiniz. Yani sonuçta 2008 onu sevdiğimi biliyordu, bir şeyler yapabilirdi diye düşünüyorum.

Ben yılın son günleri hasta, mutsuz ve Erasmus konularına kafayı takmış bir şekilde geçiriyorum. 2009'dan da pek bi şey beklemiyorum, bi öncekinden ne eksiği olur ne fazlası. Böyle yuvarlanıp giderim herhalde. Ama yine de tüm iyi niyetimle herkese iyi yıllar diliyorum. Yeni yıl için temennilerim de doğalgaz, elektrik fiyatlarının ucuzlaması, dünyanın tüm güzel ayakkabılarının fiyatının 1 lira olması, sigara fiyatlarının düşmesi, kimsenin hasta olmaması, Erasmusla ilgili her şeyin güzelce hallolması, paramın bitmemesi veya bittiği gün yeni paramın gelmesi, belediye seçimlerinde akp ve chp'nin hiçbir ilçede kazanamaması, sinema biletlerinin ve uçak biletlerinin ucuzlaması, Tolga'nın çabucak dönmesi, Beyazçorap'ın projeden geçmesi, zeynep'in sakatlanmadan hayatına devam edebilmesi, Onur'un mutlu olacağı bi işte çalışması, üniversitelerden çıkarılan asistan öğrencilerin tekrar işe alınması, milliyetçilik denilen boktan zırvanın ortadan kalkması bi de uzaylı zekiye'nin daha çok rüya görmesi.

Hadi hepimize mutlu seneler

Bir telaş, bir heyecan

2008-12-27T14:40:00.003+02:00

Sonunda passifloramı aldım ve rahatladım. Pek bi iyi hissediyorum kendimi. Biraz fazla konuşuyorum ama o da nazar boncuğu olsun diyelim.

15 Ocak'ta gidiyorum. Garip bir şeyler hissediyorum vücudumda. Bir yandan çok heyecanlıyım bir yandan da böyle saç diplerim sızlıyormuş gibi bi şeyler oluyor kafamda. Gitmek ne acayip şey. Günler geçiyor, şunlar bunlar oluyor, dedikodular, eğlenceler, kahkahalar, kavgalar filan derken bi dünya anı kalıyor elinde. Sonra da kalkıp bi yere gidiyorsun tüm o hafızanda kalanlarla. Aslında bi yandan çok da keyifli. Daha doğrusu değişik bir ruh hali ve deneyimlemeye değer (bu deneyimlemek kelimesi de çok mu akademik kaldı ne?).

Depresyonum geçiyor gibi. Aslında tam emin değilim ama şu aralar acilen ilgilenmem gereken konular olduğu için onlara yöneldim. Bir de kendi kendime dedim ki, ulan zekiye, bi insan ol da kendine gel dedim. Ne bu böyle triplerde filansın, zaten gideceksin birkaç gün sonra, şu kalan günlerinden keyif almak yerine sen somurtup oturuyorsun. Aslında bunları daha önce de söylemiştim, söylemişlerdi ama ben yeni aydım diyelim. Haniymiş benim günlük dertlerim diye bi sevesim geldi normalleştirdiğim sorunlarımı. Galiba insan hayatı ancak böyle şeylerle katlanır kılabiliyor. Ne acayip varlıklarız yahu, kendimize dert arıyoruz ama çok okkalı olmasın, şöyle günlük çerez çiğdem niyetine olsun ki tadı çıksın diyoruz, sonra da bunlarla uğraşırken yuvarlanıp gidiyoruz. Değişikmiş. Buradan hayatın anlamını arayanlara sesleniyorum, cevap verin ayol, neden yapıyoruz böyle saçma sapan işler?

Erasmus için bazı şeyler yapmak gerekiyor. Dün kendimize yapılacaklar listesi hazırladık. Listenin başında klozet kapağı örtüsü almak, bolca külotlu çorap götürmek gibi şeyler var. Akıllara zarar diyorum.

Ya bir de ben çok korkuyorum aslında. Ama bi yandan bu korkudan da zevk alıyorum.
N'apıcam ben oraya gidince?

Bişi dicem

2008-12-23T17:40:00.003+02:00

Kaldırımlara sümbüli bir yağmur inerdi
Ve tiz bir kadın sesinde bir devir inlerdi*

* Aysel Gürel (Sezen Aksu'nun Git (1986) albümündeki Ah Mazi isimli şarkıdan)

Hayatımın anlamı

2008-12-22T05:39:00.003+02:00

Bazen çok şey istiyor gibi gözükebilirim ama aslında öyle değil. Birazdan burada sıralayacağım üzere hayatımda birkaç tane şey istiyorum.

Öncelikle hayatımın elbisesini bulmak istiyorum. Böyle ne çok kadın kadın gibi olsun ne de çok salaş dursun. Rahat ve feminen olsun. Ama bu rahatlık ve feminenlik optimum seviyede olmalı. Her iki kavram da beni tatmin etmeli, fazlası zarar.

Hayatımın ayakkabısını istiyorum ki kendisini bundan dört yıl önce bulmuştum ama maalesef artık parçalandı.

Hayatımın pantolonunu istiyorum. Onu da bulmuştum ama o da eskidi ve üzerimde paralandı resmen.

Hayatımın badisini (!) istiyorum. Onu da bulmuştum, böyle puantiyeli, bebe yaka bir şeydi. Ama o da eskidi. Yırtılmak üzere olduğu için giymeye korkuyorum.

Hayatımın ceketini istiyorum. Aslında pembe uzun ceketim olabilir ama o bazen çok ince kalıyor.

Hayatımın çantasını arıyorum.

Hayatımın çizmesini istiyorum. Aslında hayalimde var bi çizme ama henüz hiçbir ayakkabıcıda kendisine rastlamadım.

Hayatımın hırkasını arıyorum. Böyle ömrümün hırkası olsun. Hem sıcacık olsun, yumuşacık, hem de hantal bi şey olmasın.

Bunların hepsinden birer tane olması kâfi gelecektir. Ama lütfen eskimesin. Eskiyince çok sinirleniyorum. Ben o kadar uğraşmışım onu bulmak için, sen tut eski. Olacak iş değil.

Yorgancı'nın Kızı Zeynep'e açık mektup

2008-12-20T00:37:00.002+02:00

Pek muhterem dostum Zeynep,

Çok sevişmezdik öncesinde biz seninle. Kötü de değildik ama, bana Zeynep deseler uzun kızıl saçlı bir de hep uykulu gibi derdim. Şimdi daha çok şeyim var söylemek için. Sanırım birini tanımak böyle bir şey.

Gitti ya bizim kızlar, biz de başbaşa kaldık. "Ben sana mecburum bilemezsin / adını mıh gibi aklımda tutarım" gibisinden değil belki ama ona benzer bir şeyler. Olsun be, iyi de oldu. Öyle hep uykulu değilmişsin sen, sırf bunu anladığım için iyi oldu diyorum. Başka meziyetlerin de varmış, misal birkaç dango figürü biliyor olmak, sonra garip cümleleri yakalayıp "oo extrem devrik", patlangaç, bombastik gibi sözler icat etmek, efendime söyliyim fotoğraf çekmek, benim fotoğraflarımla oynamak, fotoğrafları bana vermek için beni yalvartmak (ki hala sette çekilen fotoğrafları vermedin)... Bu liste uzar gider.

Neyse efendim, gelelim mevzuya, 18 Aralık doğum günündü. Bi hediye alamadım, bildiğin üzere battım. Sadece hediye alamamakla kalmayıp bu akşam dışarı çıkma tekliflerin karşısında da sessizliğimi ve gudubetliğimi korudum (gurur duymuyorum). İşin özü hem parasızım, hem de mutsuz. Halim yok hiçbir şeye. Ama düşünmeme engel değil bu, o yüzden ben de hemen o nohut beynimi kurcaladım. Düşündüm de, biz seninle iyi anlaşıyoruz, iyi de arkadaş olduk. Şahsen ben seni pek bi sevdim. İşte bu sebeple duysun tüm ahali, geçmiş doğum günün kutlu olsun.

Bi 8 gün susmak istiyorum

2008-12-17T03:33:00.002+02:00

Öyle gençler öyle, susmak istiyorum. Böyle ağzımı bıçak açmasın, çok isterlerse ağzımı bıçakla kessinler. Dudaklarımı filan yarsınlar, kanlar aksın etrafa. Kan ne kötü bi şey yahu. Zaten bu akşam su damacanasını açarken bıçak kullanmak zorunda kaldım, parmağımı öyle bi kestim ki; için için sızlıyor şimdi. Sızladıkça üstüne bastırasım geliyor.

"Niyazi, yani Niyazi..."

Bayram arifesi

2008-12-02T03:04:00.004+02:00

Semtimizin kazık marketi Namlı, bayramlık şeker ve çikolataları çıkarmış yine piyasaya. Biz de beyazçorapla geçen bayram da aldığımız çakıl taşı şeklindeki şekerlerden aldık. Ben bir de içi antep fıstıklı drajelerden aldım. Pek bi güzeller.

Eve gelince şekerlerimi kaseye doldurdum. Üç gündür avuç avuç yutuyorum. Bugün Onur gelirken bana bonibon almış. Onları da boşalmak üzere olan kaseye ekledim ama nafile! Kasenin dibi göründü.

Amaan, bi de kendimi bunun için üzemeyeceğim. Buraya yazarken bi avuç çakıl taşı yutmak gibisi de yok be anacım.

İhbar niteliğinde not: Beyazçorap bayramda ilaçlı çikolata yapıp kapıya gelen çocuklara onları dağıtmayı planlıyor.

Depreşyon

2008-11-29T21:10:00.001+02:00

Bu kişi servis dışıdır.

This person is out of service.

Devamı var, bitmedi aşkımız

2008-11-25T00:55:00.003+02:00

Dargın Mıyız albümüyle ilgili anılarım bundan ibaret değil. Hani şarkıda diyor ya "Kalksam duraktan dolmuş gibi / Arka koltukta unutulmuş gibi"

İşte bir gün yine Onurlar'dan çıkmışım, sabahın köründe, o bahsettiğim yokuşu inmeden play tuşuna basmışım ve dolmuşa binmişim. O saatlerde (Sabah 8-8.15 arası) Gültepe - Beşiktaş dolmuşları balık istifi kıvamında olur. Ben de cama yüzümü yapıştıracak şekilde dolmuşa binmişim. Metrocity'nin önünde dolmuş boşalmış, ben de şansıma en arkanın önündeki ikili koltuğun cam kenarına oturmuşum (bahsettiğim yer bi dolmuşta en sevdiğim yerdir. Bir de en arka dörtlü koltuğun en sağını severim. Böyle önünde koltuk arkası olmayanlardan, cam kenarı). Neyse işte ben bi güzel yerime kuruldum, sonra da hemen uykuya daldım. Şehirlerarası otobüslerdeki ayık halimin tersine şehiriçi ulaşımda uyumak en sevdiğim şeydir. Ben uyudukça uyudum.

Gözümü açtığımda bi adam omzumu dürtüyordu. Meğer biz Beşiktaş'a çoktan gelmişiz, hatta Tansaş'ın arkasındaki durakta bi kısım yolcular inmiş, geri kalanı da köprünün altındaki durakta inmişler. Ben ve şoför de dolmuşun eeen son durağına kadar tıngır mıngır gitmişiz. Tabi ben uyuyorum. Bilenler bilir beni uyandırmak öyle kolay şey de değildir hani. Gözümü açtığımda adamcağız "abla arabayı kapatıcam, inmicen mi?" diyordu. Kim bilir kaç kere söyledi bunu.

Üzüldüm bak şimdi.

Sabah sabah

2008-11-24T03:04:00.007+02:00

Sabahın köründe sokaklara çıkmak istiyorum. Böyle yürümek filan.
Bundan üç sene önce Ayşegül'le aynı evde kalıyorduk ama aramız çok kötüydü. O zamanlar tek odalı bi ev yerine, 2+1, genişçe bi mutfağı olan, kocaman aynalı dolaplı bi banyosu ve kombisi olan Fulya'da bi evde yaşıyordum. Ne var ki mutsuzdum, ev arkadaşımla anlaşamıyordum. Onurlar'da kalıyordum. Bi ara İlter bana mp3 çalarını vermişti. İki-üç günlüğüne filan. Mp3 çalarda da Ezginin Günlüğü'nün Dargın Mıyız albümü vardı. Hatta tam şu şarkıyla başlardı:

Eksik bir şey mi var hayatımda
Gözlerim neden sık sık dalıyor
Eksik bir şey mi var hayatımda
Gökyüzü bazen ciğerime doluyor

Öyle bir şey ki bu kolay anlatamam
Atsan atılmaz, satsan satamam
Eksik bir şey mi var, anlayamam
Bak çayım sigaram, her şeyim tamam

Kalksam duraktan dolmuş gibi
Arka koltukta unutulmuş gibi
Terliklerimle gelsem sana
Sonunda aşkı bulmuş gibi

Her sabah okula giderken, buz gibi havada sokağa çıkar, o yokuşu inerken daha play tuşuna basar, okula giderken onu dinlerdim. Öyle güzel gelirdi ki o Gültepe'nin çirkin sokakları ve garip bakışlı halkı.
Hala özler dururum o sabahları.

Bi de nedir bu eksiklik?

Son 24 saat içinde sinirlerimi bozan şeyler

2008-11-18T15:45:00.007+02:00

Yağmur yağıyor dünden beri ve hayatını sokaklarda geçiren biri olarak bu ıslak hayattan çok sıkılıyorum. Bir de şu yol kenarındaki su birikintilerini ıskalamadan geçen ve her bir saç telimi bile çamura bulayan amcalar var ya, onlara ifrit oluyorum.

Yol kenarında bekletilmiş, asfaltta demlendikten sonra bakır imbiklerde damıtılıp, araba tekerleğiyle tüm bedenime püskürtülen suyla tam üç kere yıkandım. Ne hoş!

Sinemada Yeni Dalga (Nouvelle Vague) akımının temsilcisi Alain Resnais'nin L'Année Dernière à Marienbad adlı filmini 3. kez, Hiroshima Mon Amour filmini de 2. kez izledim. L'Année dernière à Marienbad'daki kadın oyuncu Delphine Seyrig'in sürekli sağa yatık boynunu ve sol omzuna doğru uzatılmış kolunu düşündükçe çıldırasım geliyor. Filmi izlerken ekrana terlik atasım geldi. Çok şükür bugün sınavını olup, birbirinden saçma ve bana ait olmayan cümleleri kurduktan sonra kendilerini bir an önce hafızamdan atmaya karar verdim.

Bu sabah sınavım olması sebebiyle okula biraz daha erken gitmeye karar verdim ve amacıma uyacak şekilde 07.45'te uyandım (ben de çok şaşkınım). Şaşkınlığım çok uzun sürmedi ve 15 dakika daha uyumaya karar vererek gözlerimi kapadım, tekrar açtığımda saat 09.05'ti. Sınava geç kalmak üzereydim, paldır küldür evden çıktım. Benim için her sabah tekerrürden ibaretmiş meğer.

Kredi kartıma para yatırdım, bankalardan bir kez daha nefret ettim.

Hava çok soğuk, üşüyorum. Mümkünse yaz gelebilir mi? Bir de annemi özledim galiba, biri bana uğrayıp biraz benimle ilgilenirse çok sevinirim. Ne biliyim çorba yapmak olur, kahve koymak olur, meyve soymak olur, aklınıza ne gelirse işte.

Biri de şu omuzlarıma masaj yaparsa çok mutlu olurum.

Nükte

2008-11-11T05:06:00.007+02:00

Saçmalamak herkesin hakkıdır.
Anonim

Acılarla yüreğimi kanattın

2008-11-06T02:20:00.005+02:00

Ben küçükken Soner Arıca diye birisi vardı. Böyle uzun boylu, zayıf, sarı saçlı bi abiydi, tabi şimdi amca olmuştur kendisi. Sevgili Soner'in Deniz Gözlüm diye bi şarkısı vardı:

Deniz gözlüm benim, senin için hazırım

Eğer ölüm gerekse, ölmeye giderim...

O zamanlar pek modaydı yan sınıftan bi oğlana aşık olup bu şarkıyı söyleyerek içlenmeler filan. Ah o ergenliğimin karanlık günleri! Bir de "Acılarla yüreğimi kanattın, söz vermiştin ama sen beni aldattın, Tanrı hesap sorsun benim için sana, beni yaktın gittin vefasız" diye nakaratı olan bi şarkısı vardı. Bu şarkı da o yan sınıftaki aşık olunan oğlan başkasıyla çıkmaya başlayınca söylenirdi.

İlkokuldan sonra hazırlık sınıfını da Merzifon Anadolu Lisesi'nde okudum. Bilmeyenler için hemen hatırlatalım; Merzifon, Orta Karadeniz'de bulunan Amasya iline bağlı küçük bir ilçedir. Merzifon'dan sonra İzmir'e taşındık ve orta ve lise öğrenimimi orada tamamladım. İzmir'e ilk geldiğimiz sene çok yalnız ve mutsuzdum. Zaten ergenim ve alayına karşıyım, bir de üzerine o 'koca' İzmir gelince, dünyaya küsmeye hazır haldeydim. Tabi o zamanlar İzmir benim için derya mübarek. Sürekli kaybolurum endişesiyle dolaşılan sokaklar falan filan.

İzmir'deki ikinci senemizdi yanılmıyorsam. Karşıyaka İskelesi'nin üzerine kocaman bi D&R mağazası açılmıştı. O zamanlar kaset satın almak pek bi önemliydi. Ne kadar kasetin varsa o kadar entellektüeldin. Ben de entellektüel bi ergen olarak (!) D&R'da aldım soluğu. Beğendiğim bi kaseti elime aldıktan sonra bir de İpek Ongun ve Gülten Dayıoğlu kitaplarının olduğu raflara bakayım dedim. En alttaki raflara bakınırken bi adamın ayaklarının dibinde aldım soluğu. Hemen başımı kaldırdım, bi de ne göreyim:o ayaklar Soner Arıca'ya ait.

Meğer o gün Soner Arıca'nın imza günü varmış. Hemen bi heyecan sardı içimi. Adamın ayaklarının dibinde bitivermişliğimi unutarak kaptığım gibi Soner Arıca kasetimi bi koşu imza almaya gittim. Tam kasadaki sırayı aşıp paramı ödedim, heyecanla imza almaya gittim. Ama Soner Arıca'nın yerinde bi masa ve boş bi sandalye vardı. O heyecanlı güruh da dağılmıştı. Ben de kasedimi bağrıma basarak evimin yolunu tuttum.

İşte geçenlerde bu anıyı hatırlayıp gülerken "N'oldu bu Soner Arıca'ya acaba" diye düşündüm, ama nete girip bakmaya da üşendim. Bugün Beşiktaş'ta yürürken bi afişte gördüm kendisini. Abdullah Şahin Halk Tiyatrosu tarafından sahneye koyulan Çılgın Yenge isimli oyunda yer alıyormuş. Az önce kendisinin resmi internet sitesine baktım (adamın resmi sitesi bile var) her cumartesi Nanna isimli bir restoranda sahne alıyormuş. "Soner Arıca ile romantizm dolu geceler" yazıyordu. Korkuyorum anne.

Kişinin teki; senin gibi, benim gibi

2008-11-04T02:39:00.004+02:00

Şık Latife de kişinin teki
Senin gibi, benim gibi*

diye başlar şarkı. Aslında beni en çok etkileyen öğleden sonra Nünü'nün telefon etmesi.

Hayat geçip gidiyor, doldur boşalt, doldur boşalt. Herkes, her şey, hepsi aynı. "Yoksa siz de farklılaştıramadıklarımızdan mısınız?" diye sorasım geldi. Ya da farklılaştırıp, aynılığını gördüklerimden misiniz?

Neresinden tutsam olmuyor. Nerelerini tutsam da savurup atsam. Şöyle tereyağından bal çeker gibi olsa misal, Hasibe Teyze'ye gülseler. Ley ve gezbiyenler diye bir şey de olsa. Ben olmasam bazen. Ya da ben başka bi şey olsam. Yalnızlığa dayanamayıp uyusam bazen. Böyle bi ayı gibi kış uykusuna yatsam. Eminönü'de millete köpek diye ayı satıyorlarmış. Bunu düşünüp bağıra bağıra gülesim geliyor. Böyle bi yerden yere atasım var kendimi.

Uyuyuşunu görüyorum, tam karşımdasın, hırıl hırıl bi ses geliyor içinden. Sıcacıksın. Atletin ve donun var üstünde. Banyodan yeni çıkmış oğlan çocuğu gibisin. Üşümekten korkuyorsun. Uyku sersemi elinin dokunduğu yere sarılıyorsun, en yakınındakini öpüyorsun.

Aslında neye tutunduğum aşikâr. Gerçek bi şey var çünkü. Tek bir şey var. Hani o göğsüme yatıp da sıcak sıcak nefes alışın var ya, işte ona bayılıyorum. Öyle bi anda ölebilirim mesela. Öyle bi güzel olsa ölmek. Öle öle sevesim var seni. Bundan öncekileri hiçe sayarcasına, en baştan, sil baştan daha bi delirerek sevesim geldi bu akşam seni.

* Bülent Ortaçgil, Benimle Oynar Mısın?, 1974

Bazı bazı

2008-10-29T02:24:00.005+02:00

Küçükken annemle çarşıya giderdik. Daha çarşıya varmadan dondurma isterdim, annem de alırdı. Sonra çarşıdayken bi daha isterdim, annem bu sefer almazdı. Çarşıdan dönerken bi daha isterdim, annem yine almazdı. Çok şımartılmadım ama hep çok istedim. Meğer ben yetinmeyi bilmezmişim.

Bir de Onur dedi, bazen kendimi zorlayıp sabrediyorum ama sabretmeye sabredemiyorum. Yani şunu demek istiyorum, bir şeye sabrederken uslu uslu yerimde oturmayı beceremiyorum. Kendi sabrıma şaşıyorum, sabrediyor olduğuma şaşıyorum, kendimi bununla boğuyorum.

Meğer ben büyümüşüm de haberim yokmuş.

Bi de keşke dünya bana ve size ve pek çoklarına öğretilenlerden farklı bi düzende işliyor olsaymış. Önkabuller olmasaymış mesela. Yemişim Aristo'nun klasik mantığını. Bende işe yaramıyor öylesi.

Bir de konuyla alakalı gibi görünen bi şarkı vardır, Yeni Türkü'den gelsin hepinize: Meğer gülüp geçmişim aşkın yanından

Günlük

2008-10-22T03:56:00.004+03:00

Ne çok şey oldu, ne çok şey gördüm, okudum, duydum, yazdım. Hepsi geçip gidiyor hem de korkunç bi hızla. Geriye evinde bi başına oturup bunları düşünen biri kalıyor.

Önce bayram oldu, Eskişehir'e gittim. Babaannemin köyüne gittik. Bu sefer güzeldi, hava sıcaktı, güneşliydi. Köyde gezindim, fotoğraflar çektim. Tam bi şehirli özgür kız modeliydim. Hatta bi ara "İnsanlar burada nasıl yaşıyor?" ukalalığına bile ulaştım, hem de hiç utanmadan. Hava tertemizdi. Koyun sürüleri geçti. Sonra tarlaya gittik. Ayçiçeği kopardı babam. Taze çiğdem çitledim. Araba kullandım, çok heyecanlıydı.

İstanbul'a döndüm, Nurten'e ev tuttuk. Yanıbaşımda oturuyor. Mors alfabesini öğrenmeye karar verdik, zira duvara vurarak anlaşabiliriz. O derece yani.

Sonra Antalya'ya gittim. 45. Antalya Altın Portakal Film Festivali vesilesiyle (böyle uzun uzun yazınca daha afilli duyuluyor, ama bi o kadar da yapmacık). Bir sürü film izledim. Adını beğenmediğim için izlemediğim film Altın Portakal'ı aldı. Neyse buna çok da üzülmedim. Sonuçta ismi kötüydü yani, hala da kötü. Pazar - Bir Ticaret Masalı diye film adı mı olur yahu? Kırmızı halıda yürüdüm. Denize girdim. Suyun yüzeyindeki 3cm'lik bölüm dışında geri kalanı sıcacıktı. Parmak arası terliklerimle sokaklarda dolaştım, çok keyifliydi. Dünyanın en güzel çantasını gördüm ama çok pahalı olduğu için alamadım. Bolca çiğdem çitledim. Otelde kaldım. Şarap içtim. Kaldığım otelde alt kattaki öğrencilerin (kim olduklarını bilmiyorum) camına taş attım. O da yetmedi banyodaki sabunları kırıp attım. Sürekli abur-cubur yedim. Beş yıldızlı otelden fincan çaldım. Sevgilime ve Onur'a hediye aldım. İnternete giremedim, boşu boşuna bilgisayarımı taşıdım. Yeni bi bavul aldım. Kandırılıp bi fuhuş oteline götürüldüm, korkarak kaçtım. Başıma bi şey gelmedi çok şükür. Uçağa binip korktum. Bir sürü insan tanıdım. Ülkemin haline ve üniversitelerine üzülerek baktım.
İstanbul'u özledim.

Sonunda döndüm. Doğum günüm oldu. Hediye aldım, mum üfledim, pasta kestim, sarhoş oldum.

Ama şimdi oda-ev'imde beynimde sürekli aynı kelimeyle oturuyorum.

ba-ba-ba-ba

2008-10-05T02:34:00.000+03:00

Hani bazen olur ya, bi şarkı dinlemek istersin ama hangisi olduğunu bilemezsin. Albümler arasında dolaşır durursun, önüne geleni eklersin, sonra da bi müzeyyen bi regina spektor dinleyip kafanı - kafaları karıştırırsın.

Bu akşam Beşiktaş'ta oturuyorduk. İki gündür arkadaşıma ev arıyoruz. Bi yere oturup birer çay, kahve filan içelim dedik. Annem aradı, baban yüz felci olmuş dedi birden. O da nasıl söyleyeceğini bilemedi, dolandıramadı, beceremedi yalanı, dolanı. Kelimeler ağzından paldır küldür düşüverdi. İçim ürperdi o an. Birisi koca bi kepçeyle içimden bi kase sıcak kan aldı, sonra da ekmeğini içine doğradı. Aynen böyle oldu işte. Nereye gideceğimi filan bilemedim. Beşiktaş'ı tavaf ederek telefonda konuşmuşum, arkamdan gelenin sesini duyamadım, algımı yitirdim.

Sonra arkadaşlarım anlattı, çok kötü bir şey değilmiş. Ama babamı her gördüğümden farklı olarak görmeyi -beynimdeki resmi anlatmak istemiyorum, hatta o resmi silmek istiyorum bi an önce- tasavvur edemiyorum.

Eve geldim geleli yüz felciyle ilgili bir şeylere bakmadım. Bilmek istemiyorum onun ne olduğunu, geçip gidiversin hemen, ben onu tanımadan, tanışmadan. Öyle hayatımda birkaç kere bankada gördüğüm bi kadın olsun o. Ama hiç tanışmayalım mümkünse.

Belki cidden çok önemli bir hastalık değil ve hemencecik geçiyor ama ismi çok kötü. Rahatsız oluyorum. Babamın yaşlandığını kabullenemezken bu kadarı fazla geldi bana.

içsel geyik

2008-09-28T04:20:00.004+03:00

Bilindiği üzere Ocak ayının 19. gününden itibaren Fransa'nın Bordeaux şehrinde yaşamıma devam edeceğim. Koskoca hayatı düşününce Fransa'da geçireceğim altı ay kısacık geliyor olabilir amma, şimdilik bana uzun geldi bu süre.

Asıl mevzuya dönecek olursak; bu akşam biricik sevgilim ve ondan biricik arkadaşım beni Fransa'ya kargoyla yollama fikrini ortaya attılar, hatta büyük valizlere sığacağım üzerine fikir bile yürüttüler. Ben de kendimi bir valizin içinde kıvrılmış bir halde hayal ettim hemencecik. Bu bende sık rastlanır bir durum oldu, bir keresinde bi arkadaşım "zeka küpüsün" dediğinde de kendimi bir küp olarak düşünmüştüm. Tabi benden kübist bir Picasso çıkmaz ama en azından kendimi küp gibi düşünebiliyorum. Yani bir Picasso gözü var bende, hayata karşı Picassovari bir duruşum var. Neyse efendim geçelim bu hoş-beşleri de, kendimi vakumlu poşetin içinde gibi hissediyorum. Böyle elektrik süpürgesiyle tüm havam alınmış gibi. Akmaz kokmaz, ama ses de çıkmaz, kıvrılmaz, eğilip bükülmez. İçimden bişi çıktı bu aralar ama nedir anlayamadım.

Bir tarafım da diyor ki;

"Amaaan zekiye, bırak bu işleri, devlet su işleri..."

All i want*

2008-09-23T02:03:00.005+03:00

Oh she is watching me
And her eyes they flow
With fond and tender pain
I know
Time laid out a road
We have walked alone
Never meet again
Now I know finally
I've never been alone
I just couldn't see
That like
The swirling of the sea
Life's a mistery
That brings me back to you

Oh, we put round our world
Chains that we denied
Yes we dreamed that we were free
And this was our downfall
With no place to go
We drift eternally
Now, I know finally
I've never been alone
I just couldn't see
That like the swirling of the sea
Life's a mistery
That brings me back to you

*Jehro, Jehro (album éponyme), All I Want

Düşmek

2008-09-14T06:34:00.003+03:00

Nerelerden başlayacağımı bilemedim. Fazla düşünmeye ne hacet, "o akar akar..." diyordu bir arkadaş, öyle yapıyorum ben de.

Eylül de bitiyor. Bir yaz daha geçip gitti. Sonbahar geldi. Üç gün sonra İstanbul yolcusuyum. Bavulum filan hazır değil, hatta bavulum kırık. Yeni bir tane almak lazım. Birçokları gitti, kimi Nantes'da, kimi Paris'te; bense hala güzide ülkemin sınırları dahilindeyim.

Ölüdeniz'i gördüm bu yaz. Hatta katıldığım tekne turunda teknenin üst katından denize atladım. Muhteşem bir histi. Ölmek gibiydi. İki veya bilemedin üç saniyenin bu kadar uzun olacağı aklıma gelmezdi hiç. Bu gece o hissi tekrar yaşadım. Meğer kendimden bahsetmek ne zormuş. Yüksekçe bir yerden düştüğümü hissettim. Bu sefer de birkaç saniyelikti, upuzundu yine.

Başka bir yerden bakmak gerekirse eğer, hani Freud sexualité de l'enfant'da çocuğu beş evreye ayırıyordu ve bunların ikincisi le stade anal'di ya, sanırım ben o evrede kaldım. Bir şeyleri saklamak sonra da birden ifşa etmekten aldığım haz bambaşka. 1,5 ile 3 yaş arasındaki o 18 aylık sürece doyamamışım anlaşılan. En basitinden kendi psikanalizimi de yapıverdim ayaküstü.

Sabah oldu İzmir'de. Tüm sokak en güzel uykusunda. Hani Güneş'in doğmadan önceki maviliği var ya, hastane mavisi gibi, işte etraf tam o renk. Sokak lambaları da söndü. Balkona çıkıp birkaç fotoğraf çekmek güzel olur. Sonra da bit pazarına gidiyoruz. Gasp edilmeden dönersem gördüklerimi yazarım.

Sıcaktan huysuzlandı ablası

2008-08-15T14:55:00.006+03:00

Yine başladı korkunç sıcak. Yazın en sıcak günlerini İzmir yerine İstanbul'da geçirdiğim için kendimi şanslı sayıyordum ama bunun kendi başıma böbürlenmekten öteye gitmediğini dün itibariyle farkettim. Bir anda alev alırım korkusuyla evden çıkamıyorum.

Dün yaklaşık sekiz saat boyunca sokaklardaydım. İğrenç güneşi ve Ahmedi Nejat'ın İstanbul'a gelişi sebebiyle oluşan iğrenç trafiği yaşadım. Her şey korkunçtu, İstanbul korkunçtu. Hayır anlayamadığım bu adam bu yollardan saat 2'de geçecekse neden o yollar sabah 8'den itibaren kapatılır? Maksat insanlar çıldırsın, hep birlikte saçlarımız sinirden diken diken olmuş bi halde gezinelim. Bir de şu şehre gelen her muhteşem devlet büyüğü Çırağan Sarayı'nda bi bardak su içiyor, peki neden bu adamları deniz yoluyla getirmiyorlar? Nedir bu resmi aracın önüne forsu takıp şehri birbirine katma merakı anlayamadım. Dün bir ara polisler benim de içinde bulunduğum o ayaktakımı halkı karşıdan karşıya bile geçirtmedi. Biz de ağzımıza geleni söyledik, devlete sayıp sövdük. Polis memuru da kendisinin sabah 6'dan beri orada olduğunu söyledi bezgin gözlerle. Maalesef benim ağzımdan onun beklediği "kıyamam" çıkmadı.

Bir insan neden polis olmak ister anlamam. Kimilerinin kendince özel açıklamaları olabilir, ama ben bu açıklamaların hiçbirinin sadece sırtını devlete dayama isteğinden kaynaklandığını sanmıyorum. Düşünsenize bi, bu ülkede bu kadar kolay yoldan elinde birçok yetkiyi bulunduran başka bi meslek var mı?

Hepimiz bayılıyoruz hükmetmeye, başkalarına karşı daha yetkili olmaya. Br konuda yetkin olmak değil de, "başkalarına" karşı daha yetkili olmak. Ne acınası ve zavallıyız hepimiz. Saçma sapan dertlermiz, çekişmelerimizle bir ömür harcıyoruz. Ortalama yetmiş yıl. Ne için? Birilerine hava atarım diye.

Ben muhteşemim diye demiyorum, ama birçoğunun da bunu görememiş olmasına şaşıyorum. Birileri de gelip "Hay allah ben nasıl sevgili bulucam. Aslında bazen bi kız beni nası reddeder diye düşünüyorum." diyor. Aman yarabbim, noluyor bize böyle? Bir de kendini dünyayla derdi olan, insanlığı kurtarma çabasına girişen birinden bunu duymak tüylerimi diken diken ediyor. Nedir bu saçmalık? Bu çekişmeceler?

Tamam siz hepiniz çok güzel ve muhteşemsiniz, ben iğrencim. Oldu mu?

Huysuz muyum ne?

Yokluk

2008-08-09T03:01:00.002+03:00

İnanın yazacak hiçbir şey yok.

Ne acınası bi hal...

Z.'den

2008-07-10T23:55:00.003+03:00

I.

"Geçen yıl, dedi Z.'nin sağında oturan, hayır, dur, geçen yıl değil, hangi yıldayız şimdi? Vallahi 200'den sonrasını şaşırdım. Üç heceli yıl mı olur yahu? Şöyle ağız dolusu bin dokuz yüz altmış dokuz demek varken... Doğru söylüyor, yılı söyleyince, bugünlerde gerçekleşen olaylar öyle önemli görünmüyor. Yaşanmamışlığı yaşıyoruz bizler. Dilin bilmiş, yaşamış doygunluğunu yitirdik. Evrimin başlangıcına dönmüşüz gibi."

II.

"Uçaklar çok ucuzladı, diyor bir başkası. Ucuzladı ucuzlamasına ama bana uçak yolculuğu gerçek yolculuk gibi gelmiyor. Bir maketin üstünden geçiyormuşsun gibi, diyor başından beri konuşan. Korkuyor, diye düzeltiyor yol arkadaşı. Korkmuyorum. İnişte, kalkışta içim kalkıyor elbette ama o kadar. Sonrasında havada olduğumuza inanmıyorum. Yükseklik korkum var ama uçaktansa ikinci kattan aşağı bakmak daha güç geliyor bana. Uçak aklımın almayacağı kadar yükseliyor. Uçağın penceresinden aklımın almadığı şeye salak salak bakmaktan öteye gitmiyorum, korkmuyorum. Korkuyor, diye yineliyor öteki. Surat buruşturma. Gülüşmeler."

Orçun Türkay, Zavallı, YKY, Nisan 2008, İstanbul, sf. 47-48

eşitsiziz

2008-07-03T18:24:00.002+03:00

Hani insanlar arasında bir sürü eşitisilik var ya, hani ben istediğim birçok şeye ulaşamazken, başkaları ulaşıyor ya, hani başkaları bir sürü şeye ulaşamazken ben elimdekilerin kıymetini bilmeyip şımarıklık ediyorum ya bazı bazı, bugünkü iş günümü bitirdiğim şu dakikalarda ben de bunları düşündüm.

Evet insanlar arasında bir sürü eşitsizlik var ve kimileri bu eşitsizlikler sebebiyle acılar çekiyor, eziliyor, horlanıyor ve ötekileşiyor. Ama insanların isimleri arasında bir eşitsizlik yok. Örneğin staj yaptığım şirketin genel müdürünün adıyla benim adım aynı. Demek ki özünde bir eşitsizlik filan yok. Hepsi bizim bokumuz.

iç bulantısı

2008-06-30T16:34:00.007+03:00

İnsan konuşurken birçok farklı tonlama kullanıyor. Sinirlendiğinde, üzüldüğünde, kararsız kaldığında, soru sorduğunda,vs sürekli sesinin tonu yenileniyor, değişiyor. Fakat ne söyleyeceğini bilemediğinde veya cümleleri toparlamaya çalışırken çıkarttığı uzun uzun "ıııııı"lamaların tonu hep aynı.

Ne komik değil mi? Sen tut gün içinde her kelimeyi telaffuz ederken binbir farklı melodi içinden diline uydurduğunu seç, ama bi "ııııı"ya kılıf bulama. Heyhat!!!

II.

Bir de Sezen Deniz Yıldızı'ndaki Hrant Dİnk'e söylediği Güvercin isimli şarkısında, Hrant'a "cancağızım" diye hitap etmiş. Çok sevdim o kelimeyi. Birkaç saat öncesinde de münasip bir yerde ve oldukça hoş bir edayla kullanıverdim. Yaşasın...

Deniz Yıldızı 1

2008-06-26T23:01:00.009+03:00

En sonunda Saatleri Ayarlama Enstitüsü bitti. Biliyorum eşeklik ettim ama, her bir satırını keşke hiç bitmesin diye okudum.

Ve en sonunda Sezen'in albümü de çıktı. Yaklaşık 3,5 yıl aradan sonra Sezen bizlere yeni bir albüm sundu, ismi "Deniz Yıldızı". Bir arkadaşım albümü "Işık Doğudan Yükselir'imsi bi Bahane" olarak nitelendirdi. Ben albüme henüz bir tanımlama yapabilmiş değilim, fakat oldukça güzel bir albüm olmuş. Eğer yanlış hissetmediysem Sezen'in de çok içine sinen, istediğini söylediği bir albüm olmuş.

Albüm, Deniz Yıldızı'yla başlıyor. Şarkının başlangıcı muhteşem. Uzunca süredir beklenen bir albümü açıp dinlemeye başlayan birisi için gerçekten çok etkileyici. Hatta ben şarkının intro kısmından sonra büyük bi fırtına kopacağını, yerin sarsılacağını filan düşünmüştüm ama olmadı. Yok ziyanı. Sezen şarkıyı Lauren Iseley isimli yazarın bir yazısından esinlenerek yazmış. Yazıdaki alt metin çok kuvvetli ve çok içten, insanca bir şey olmasına rağmen, söz konusu hikayenin Sezen'in kaleminde iki cümleyle aktarılmasını tercih ederdim. Zira belki de çevirinin kuruluğundan olsa gerek, albümde yazan hikayeyi edebi anlamda biraz yavan ve bayağı buldum. Fakat şarkının düzenlemesine ve sözlerine söyleyecek söz bulamıyorum. Şarkıda Sezen doğurduğu ve doğurmadığı çocuklarından bahsederken, yüreğinin genişliğini ve tüm insanlığa dair sevgisini bir çırpıda anlatıvermiş.

Albümün ikinci şarkısı olan Yol Arkadaşım'ın stüdyo kaydı yaklaşık bir sene öncesinde elime geçmişti ve dinlemiştim ve şarkıda geçen "şimdi bir semt adı vefa" sözü sebebiyle ve pek çok sebeple şarkıdan pek hoşlanmamıştım. Fakat Arto Tunçboyacıyan'ın muhteşem düzenlemesiyle şarkı öyle bir hal almış ki, ilk dinlediğimde tüylerim diken diken oldu diyebilirim. Şarkıda ud ve bas gitarın muhteşem buluşması anında göze çarpıyor. Doğu ve Batı'yı böylesine ustaca birleştiren kulaklara ve beyinlere binlerce defa teşekkür etmek istiyorum. Albümü ilk iki günlük (24*2=48 saat) dinlemeden sonra, şimdilik favori şarkılarımdan birinin Yol Arkadaşım olduğunu belirtmek isterim.

Sezen, albümde biriciği Onno'yu yine unutmamış ve Onno Tunç tarafından çalınan kısa bir piyano kaydını Onno Tunç'un kızı Ayda Tunç'un kemanıyla birleştirmiş. Kısa ama özlü bir şeyler çıkmış ortaya.

Hala Haber Bekliyorum Senden, yine girişiyle beni benden alan şarkılardan biri. Alaturkanın en güzel ve naif hali. Kırık Vals ise "mevsim suluboya olsa" dizesiyle inceden dokunur yüreğimize. Bunu takip eden Güvercin, Sezen'in Hrant Dink'e ağıdı, belki de armağanıdır. Sonrasında gelen Roman, Balkan'lardan uçan bi rüzgar gibi esti kulağımda. Ayrıca söz konusu şarkıdaki "aç aç doymuyor insan mayası" sözüyle Sezen yine kendine, insanlığa, insanlığına bir gönderme yapar. Göbeğimizi zıplata zıplata oynarken, bir varoluşsal kırılma geçirtir insana.

Ve ardından İzmir'in Kızları gelir, annesi, kendisi bir de haberi olmadan Onur'un anneannesi nezdinde tüm İzmir kızlarını hatırlatır, içimizi dışımızı paramparça eder. Bu şarkıyı her dinlediğimde gerdan kıra kıra söyleyen bi kadın canlanıyor gözümde. Ve her nedense bu şarkıyı hep bir müzikale yakıştırıyorum. Ve durup durup İzmir kızı olduğumu düşünüp dolmuşta, otobüste bi havaya giriyorum kendimce. Kendimi bi şey sanarak.

Sezen bu sefer Ermeni müzisyenlerle çalışmış. Her birini çok kıskanıyorum ama tebrik de ediyorum. Ermeniler sufi müziklere düşkündür, ben de bu albümün pek çok yerinde o Ermeni ilahilerinden bi şeyler buldum. Albümle ilgili analizlerim devam edeceğe benziyor. Ben bu albümü Adı Bende Saklı albümü gibi algıladım nedense. Hani önce A yüzü sevilen, zamanla demlendikçe B yüzü nispeten tercih edilen albümler gibi. Biraz daha demlenmek gerekiyor belki de.

Sezen'i bir kez daha sevgiyle kucaklamak istiyorum, Müjde'yle bi akşam çaya veya kahveye de bekliyorum. Hem albümü dinler, hem de iki çiğdem çitleriz.

Sallana sallana

2008-06-15T22:25:00.004+03:00

Hani kişi her bir adımını atıp da yere bastığı anda baldırlardaki etler kendi başlarına salınıma geçer ve bir sonraki adım için hazırlık yapar ya, işte onu izlemek çok hoşuma gidiyor.

İşte bu sebeple önümde yürüyen insanların baldırlarına bakıp duruyorum. Hele ki bacakları gösteren bir kıyafet giyilmişse, doymayın seyre.

f

2008-05-09T00:21:00.002+03:00

Kimse aramasın beni, kimse merak etmesin.
Öyle gündelik eğlencelerle vakit geçireyim.
Sonra her şeyden sıkılıp dünyanın başka bi şehrine gidip tek başıma gezineyim. Kolumda saatim olmasın, marketteki kasiyer kızın kolundan fırsat bulup saati öğrenmeye çalışayım.
Sonra Saatleri Ayarlama Enstitüsü'nü 3 saatte okuyup bitireyim.
Hemen arkasından Huzur'u okuyayım.
Hayri İrdal benim arkadaşım olsun, birlikte tembellik yapalım.
Bana Hayri'nin sessizliğinden, umarsızlığından yakınanlara gülümseyip geçeyim. Bir roman kahramanı olayım.
Misal Kürk Mantolu Madonna olayım ben.
Her okuyan aşık olsun bana da.
Sergide kendi resmimin önünde saatlerce dikilen adamı dikizleyeyim.
Sonra onunla tanışalım.
Mantom da olsun ama, kürk olması şart değil.
Ya da ben hemen bir roman yazayım, herkes sevsin romanımı.
Ama kimse bilmesin onu benim yazdığımı.
Ben hala okulda manken taklidi yapmak veya garip sesler çıkarıp şarkı söylemekle meşgul olayım.
Sağır siyah bir yorgun yol olayım ben.
Veya benim kalbim kırmızı olsun.
Ya da o şarkı bana yazılmış olsun.
Her akşam 300 tane rüya göreyim ben.
Sabah kalkıp hepsini defterime geçireyim.
Sezen'le Müjde arkadaşım olsun.
Akşam bana gelsinler, böyle alakasız bi saatte.
Sezen gelirken kurabiye yapmış olsun.

Ya da en iyisi ben F olayım.

çünkü aynı şiiri iki kez duymak zor

Meğer uykudan ölünürmüş

2008-05-08T22:21:00.003+03:00

Bugün bi film izledik, şirin kızla beraber. Uyku üzerine bi belgeseldi. Filmde dünyanın birçok yerindeki uyku üzerine çalışan klinikler ve bu klinikte tedavi gören hastalar konu ediliyordu. Hastalıklardan bi tanesi korkunçtu. Hastalığın adını şu andan hatırlamamakla birlikte aileden gelen bir nevî uyuyamama hastalığı olduğunu söyleyebilirim.

Hasta adamın yüzü çok kötüydü, zaten belgesel tamamlanmadan ölmüş. Uyuyamamaktan ölmek.

Uykuyla ilgili problemi olan birçok insana ait görüntüler vardı. Belgesele konu olan insanların uyurken çekilmiş görüntüleri de vardı. Açıkçası beni biraz ürküttü o görüntüler. Garip garip şeyler oluyordu. Mesela bi adam her nefes alışında uyanıyordu, ama o uyandığının farkında değildi, yani bilinci açık olmuyordu her uyanışında. Bir tanesinin de uyurken kalbi duruyordu. Ama öyle az buz değil, defalarca.

Ben de hep bi kameram olsun da, düzeneği ayarlayıp uyurken kendimi çekeyim isterdim. Aslında hala da istiyorum. Belki olur.

Tabi bu belgesel sırasında, bir önceki gece ütopyalar tarihine yönelik araştırmalarım vesilesiyle toplam 3 saat uyumamdan kelli 12 dakikalığına uyuyuvermişim. Bu da işin trajik yanı olsun bakalım.

Uyku kardeşim, ver elini

2008-04-08T03:36:00.012+03:00

Üç gün önce dünyanın en güzel şarkısyla tanıştım. Hele içinde bi kelime var ve şarkıcı o kelimeyi öyle bir söylüyor ki, duymayın gitsin. Ya da duyun. Herkesin kendi seçimi artık. Ona da ben karışamam.

"Hayatımda garip bir dönem geçiriyorum. Garip olan hem yaşananlar hem de ben. Bazen kendimi öyle bi halde buluyorum ki, her şeyin tepesinde duran bi balkona çıkmışım. Böyle demirleri ferforjeli, siyah ve kıvrak, aşağılara bakıyorum. Bana, Ona, Bize. Dışında kalıveriyorum. Buna hem yalnızım diye içleniorum, hem de garip bi heyecan duyuyorum. Küçükken, yani lisedeyken filan, birkaç kez astral seyahat yapmaya çalışmıştım hatta biraz becerebilmiştim bile. İşte tam öyle bir şey oluyor. İçimden bir şey çıkıveriyor. "

Ama huzurluyum.

Dünyanın en güzel şarkısıyla tanıştıktan sonra hemen birbirimize alışıverdik. O da benden hoşlandı. Aramızda teklif filan olmadı. Öylece bakakaldık, sonra öpüşmeye başladık. Sonra da sarılıp uyuduk. teni yumuşacıktı. İpek gibi. Elleri de sıcacık. Karnıma dokundu elleri, kalbi kadar yumuşaktı.

Huzurluyum dedim de, boşluktan gelen bir huzur belki de. Etraftaki herkese aynı şeyi söylemekten bıkmadım hala. Böyle bomboşum. Uçan balon gibiyim. Şiştim ve uçuyorum. Öyle rahatım ki, bide görseniz nası haififim. Görünüşüm balonun yüzeyi kadar renkli, bakışlarım plastik kadar donuk. Ama uçuyorum, daha n'olsun. Hem de kendiliğimden.

Kalbi yumuşacıktı, sesi de öyle. Ama pek konuşmuyordu. Daha çok birlikte susuyorduk ve uyuyorduk. Kardeş gibi uyuyorduk. Ama karnıma dokunurken elleri, yanımdaki kardeşim olmaktan çıkıyordu. Heyecanlanıyorum. Ama dönüp ona sarılmıyordum. Onun sarılışını izliyordum. Yumuşacık, sıcacık.

Bakışlarım donuk olsa bile, gözlerime katlanabilenler var hala. Demek ki yalnız değilsin diyeceksiniz. Ama yalnızlık öyle olmuyor ki, içten geliyor. Kusmak gibi-ki ben yaklaşık 15 yıldır kusmuyorum- böyle fıkırdaya fıkırdaya geliyor içinden. Tutamayıp ortalığa koyveriyorsun. Sonrasında da yorgunluktan uyuyakalıyorsun.

Çok kusmadım dediysem, kusmanın ne olduğunu unuttum demedim.

Bence biz artık sevgili olduk onunla. Elleri güzel çünkü. Uyurken karnıma dokunuyor. Uyanıkken de kulaklarımı elliyor sürekli. Kulaklarımdan içeri, beynime doğru gidiyor. Kalbimi çepeçevre sarmış. Hani böyle inci kolyeleri filan pamuğun içine koyup saklarlar ya, işte öyle saklıyor kalbimi.

...

Fotoğraflar bana bakıyor sürekli. Bakışlarını göremiyorum. Sesine dayanamıyorum. Konuşurken bana bakan gözlerle hatrımda kalanlar aynı değildi. Şimdi gitti. Artık yok. Fotoğrafları kaldı elimde. Ama bakamıyorum. Aslında bana bakışına katlanamıyorum. Kulağımdan içeri giren ses tanıdığım ses değil. Dedim ya her şey garip diye. Midem ağrıyor günlerdir. Önceleri aşk belirtisi olurdu bu acı, ama şimdilerde sadece yalnızlıktan.

Bakışlarına katlanamıyorum, sesin içimi acıtıyor sevgilim.

...

Ben de kendime yeni bir heves buldum. Ama öyle geçici olanlardan değil, çok keyifli olacak. Bir rüya defteri hazırlıyorum. Arkadaşımın hediyesi güzel defterimi rüya defteri yapıyorum. Her rüyam bir sonrakileri haber eder belki.

Artık yatma vakti. Daha defterin başındayım.

Denge-siz

2008-03-11T01:23:00.005+02:00

Dépression au-dessus du jardin
Ton expression est au chagrin
Tu as lâché ma main
Comme si de rien
N'était de l'été c'est la fin
Les fleurs ont perdu leurs parfums
Qu'emporte un à un
Le temps assassin

Dépression au-dessus du jardin
J'ai l'impression que c'est la fin
Je te sens soudain
Tellement lointain
Tu t'es égaré en chemin
Tu essayes de me faire croire en vain
Que l'amour reviendra l'été prochain

Jane Birkin

Evet evet, tam şu yukarıda yaptığım alıntıdır hissiyatımın ifadesi. Ani geçişler yaşıyorum. Heyheylenmek der buna kimileri. Anım anımı tutmuyor. Uyguladığım dengeli beslenme formülü beni biraz dengesiz yaptı galiba. Ama aldırmıyorum. Nasıl olsa hepsi içimde olup bitiveriyor. Gelip gidiyor. Belki de son günlerde dinlediğim müziğin etkisidir. Herkese şiddetle tavsiye ediyorum Jane Birkin'i. Hatta bu konuda şiddet kullanmaya bile razıyım (bakınız yine geldi bi heyhey dalgası). Neyse efendim, kanımca kendisi oryantalist müziği diline fevkalade yedirebilmiş bir zattır. Ben de fırsat bilip döndürüp döndürüp dinliyorum. Neyi döndürüyorsam, kaset mi kaldı anacım?

Şu yeni paragrafa geçmeye çalıştığım kısacık arada düşündüm de dengesizliğime sebep bir başka şey de olabilir. Hatta birçok başka şey. Misal, canımdan çok sevdiğim başbakanımızın kadınların 3 çocuk doğurması üzerine verdiği fetvayı ele alalım. Düşündüm de (işte o 2 paragraf arasında düşünmüştüm ya, onu kastediyorum [yazar burada şunu kastetmiş olmalı!!!]), ben her ay minicik yumurtacıklarımı bol oksijenli şu güzelim dünyaya salıvererek ne büyük yanlış yapmışım. 23'ünü henüz doldurmamış genç bir kadın olduğumu ele alırsak, ki gerçekte ele alınması gereken de budur, ne çok zarar vermişim şu dünyaya. E bir de bu durumu Türkiye ölçeğinde düşünecek olursak, aman yarabbi, büyük bir yanlış içindeyiz.

Hala inanamıyorum bu cümlenin nasıl bir ağızdan çıkmış olabileceğine. Kendisinin 75 milyonluk kalabalık Türkiye'den haberi yok herhalde. Tevekkeli ondan böyle konuşuyor. Ay yazık, kıyamam ben ona, öpesim geldi şimdi. Kesin özünde iyi bi insandır da o. Özünde iyi olmayan var mı kuzum allasen?

Neyse efendim, ben bu yazıyı bitirmek durumundayım çünkü acilen çocuk yapmam gerekiyor. Fetva öyle emrediyor. Buradan da uygun baba adayları aradığımı duyurmayı bir borç bilirim. Böyleyken de böyle işte.

...

2008-02-26T01:06:00.001+02:00

Periden güzel huriden müstesnâ
Sebeb-i enva-i bela türlü cefâ
Tam üç tane ismin var iken,
Sonuncusu Canfeza
Yedi düvel çehrene müptelâ
Ben garip âşık-ı şeydâ iken terk-i can etmen revâ mı bana
Müsterih ol sırrını vermem ağyara
Sırrın da senle beraber karıştı toprağa

Bî-vefâ, bî-vefâ, bî-vefâ

Elif Şafak, Pinhan, s.54

Uyku, biraz uyku

2008-02-24T03:13:00.007+02:00

Zatı muhterem'in yazısından hareketle ben de kendimce uyku deneyimlerimi sizlerle paylaşmaya karar verdim (aldım).

Şimdi efendim konu uyku ve ben olunca ortada değişik, karmaşık aslında bi o kadar da sade bir durum olduğunu göz önüne alıp, bu önündelikle bu yazıyı okumak gerekir.

Hayatıma girip çıkmış ve girip bekleyen birçokları bilir ki, eğer benimle sabah bi' şeyler yapmak üzere sözleşilmişse, benim dışımdaki şahıslar 'Peki, tamam o zaman' deyip, uyanacağıma zerre kadar olmayan inançlarını anında belirtirler.

Şöyle ki, şimdi bendeniz uykusuzluğa son derece dayanıklı bir faniyimdir. Bu konudaki rekor denemem ise bir hafta boyunca sadece 4 saat uyku ile belgelenmiş, kayıtlara geçirilmiştir. Tabi her zaman rekor denemelerinde bulunmuyorum. O özel bi durumdu.

Pek çok kez uyumadığım gecelerin sonunda okula veya herhangi bi yere gitmek üzere sabahın kör bi saatinde evden çıkarım. Akşam saatlerinde eve gelip, erkenden yatma hevesimi kendime iyice belletirim. Ama ne çare! Oydu buydu şuydu derken saat yine gece 4 olur. Aniden bi uyku bastırır ve umarsızca uyumaya başlarım. Ta ki 13 saatlik periyodumu doldurana dek. Uyandığımda dünyanın tüm duygu ve düşünceleri bedenimde toplanmış veya dünyanın tüm duygu ve düşünceleri bedenimden sökülüp alınmıştır. Öyle bi kutuplaşmadır yani bu.

Uyku ile yaşadığım bir diğer ilişki türü de şu şekildedir: öğleden sonra 4 gibi uyandığım bir günü takip eden gecede, saat 6'ya kadar gözlerimde uyku esamesi yoktur. Haliyle ben de uyumayıp, günlük işlerimi halletmeye (misal okula gitmek) karar veririm. Fakat sevgili güneş doğmaya ve martıları çığlık manyağı yapmaya başladığı vakit koca bi sis gibi uyku çöker üstüme. Ben de "aa o zaman 1 saatliğine uzanayım bari" yalanıma inanıp inanmamayı düşünmeye başlamadan {kaç tane daha fiili ard arda kullanabilirim acaba??} çoktan uykuya dalarım.

Yani anlatmak istediğim şudur ki, uyku benim için başka şeylere benzetilemeyen, muadili olmayan bir durum almıştır. Çılgınca uykusuzluğa dayanabilen bir bünyeye sahipken, uyuduğum anda da yaşadığım dünyayla olan tüm bağlarımı koparabilme yetisine sahibimdir.

Aslında hep özendiğim bir şey vardır. Şöyle ki; kişi sabah 8de uyanmalıdır. Fakat saat 6buçuk gibi aniden gözlerini açıverir. Hemen saatine bakar ve daha uyanmasına tam bir buçuk saat olduğunu anlar. Uyanıklığa nispet yaparcasına yorganın sıcaklığına sığınır ve rüyasının kalan kısmını görmeye devam eder. İşte ben bu durumu ömrümde bir veya bilemediniz iki kez yaşayabildim. Oysa hergün yaşasam asla bıkmazdım. Severdim onu, hep severdim. Safça...

Tabi bir de yatağa girmeden önce içtiğim yaklaşık 3 bardak su var. Uyku boyunca asla uyanmadığım için de, her sabah kendimi hamile sanarak uyanıyorum. Yatakta sağa veya sola dönünce karnımdan lokur lokur diye bi ses geliyor. Ve tabi ki sabahları donuma işemek üzereyken uyanıyorum. Zaten ilkokul 3. sınıfa kadar geceleri yatağıma işedim. Annem yatakla çarşaf arasına naylon bişi koyuyordu. Tüm gece haşur huşur sesleriyle uyurdum. Ama ben o zaman da duymazdım ki o sesleri.

Unutmadan geçemeyeceğim bir diğer nokta da sabahları beni uyandırıyorsanız eğer, gözümü açar açmaz saçma sapan şeylerden bahsetmeye başlarım. "Hadi gel saçlarını keselim", "ayakkabılarım nerededir acaba?", "i grecque (Y) nası yazılıyordu?", "şu an sezen aksu'yla konuşuyorum, sonra uyanırım" sarfettiğim cümlelere örnek olarak gösterilebilir. Bazen de gördüğüm rüyayı anlatmaya başlarım. O sırada da anlatmaktan yorulup tekrar uyumaya başlarım.

Velhasıl kelam sevgili dostlar, uykuyla yaşadığım şey histerik bi ilişkiden ibarettir. Birgün barışır, birgün küseriz. Fakat kendisini severim. Özünde iyi bi insandır. (dünyanın en büyük yalanını da böylelikle burada kullanmış oldum. Ohh canıma değsin)

Beklerken sıkıntıdan mıdır nedir

2008-02-11T03:00:00.001+02:00

Daha önceki yazıda da belirttiğim gibi Onur gitti. Henüz Türkmenistan'a ulaşmadan ben bi' şeyler daha yazmak istedim.

Onur'a karşı hissettiğim şeylerin tarifini yapmakta güçlük çekiyorum. Aslında bi' tarif yapma çabasında da değilim ama. Düşününce bi' garip geliyor.

Her tarafta Onur'u sallamıyormuş gibi dolanıp duruyorum. Aslında son derece uyumsuz bi' çiftiz. Tamamen zıt karakterlere sahibiz. Bazen düşününce ondan uzak olmak filan çok normal, çok kolay gibi geliyor. Ama galiba bu yaptığım bekara karı boşamanın kolaylığından başa bi' şey değil.

Başıma gelince ondan bir saniye bile uzak kalmak canımı acıtıyor. Şimdi bir ay boyunca Onur'dan haber alamamak, onunla görüşememek o kadar zor geliyor ki. Galiba yaptığım şey kıymet bilmemezlik. Boş keseden sallamayı pek iyi beceriyorum. Ama başıma gelince hemen su koyuveriyorum.

Asıl sorun yıllardır içimi kemiren o kötü düşünce. Yıllardır ama, hep aklımda bi' düşünce var, ve bi gün gerçekleşeceğine inandırmışım kendimi. Ne büyük aptallık. O yüzden sadece yanımda olduğu zaman içim rahat ediyor.

Hep hayalimdir zaten, Onur'u istediğim zaman küçücük bi' hale getirsem, küçük bi' heykelcik olsa, ben de her yere giderken yanımda taşısam. Gittiğim yerlerde ona bi' gazete alırım. Kocaman sererim ortalığa. Çayır çimende koşar gibi gazetenin üstünde geze dolaşa okur.Hem böylelikle canı da sıkılmaz.

Mesela beni o şekilde küçültseler, küçücük olsam ve Onur beni yanında taşısa çok canım sıkılırdı. Her şeyi görmek isterdim. Konuşunca beni duysunlar isterdim, beni görsünler isterdim. Öyle gazeteyle filan da oyalanmazdım. Hem yerimde rahat durmazdım kesin. Sürekli kaybolurdum. E bide küçücüğüm, şimdiki gibi heybetli de değilim. Artık arar dururlardı. Ben de saçma sapan bi yerden, mesela Onur'un saçlarının arasından gülerek çıkardım. Boyum kadar bi' saç telini koparmış, saç teliyle Onur'un burnunu gıdıklamaya çalışırken yakalanırdım.

Hey Allahı'ım, şu küçük beynimi daha da küçültmek için düşündüğüm şeylere bak.

Ben bu yazıyı da bitirirken Onur hala beni aramadı. Gerçi uçağı daha yeni havaalanına inmiş olmalıdır.

Son günler

2008-02-11T02:19:00.000+02:00

Onur Avrupa'ya gitti. Aa Allah mı söyletti, nedir? Yok yok, henüz kendisi benim gibi Avrupa görmüş bi' insan değil. Dünya'yı keşfetmeye Asya'dan başladı. Kendisi şu an Türkmenistan'a gitmek üzere uçakta bulunuyor. Belki ben bu yazıyı tamamlayana kadar varmış olur.

Onur'un Türkmenistan'a gitmesi üzerine İlter'in yorumu daha ilginç oldu. Etraftaki herkes bi' yurtdışı deneyimi yaşadıktan sonra, kendisinin bu konuda henüz milli olamadığını belirtti. Oldu olası belden aşağı konuşmayı seven bir kişi kanımca. Onu da bu şekilde kabul ediyoruz.

Ben de sonunda İstanbul'a döndüm. 4 gün oldu geleli. Henüz pek alışamadım. Zaten pek bi' şey de anlamadım İstanbul'dan. Geldim geleli bi' telaşedir gidiyor. Yakında sakinleşir, hatta sıkıcı oluverir hemencecik.

Bu aralar televizyona baya takıldım. Sanırım İzmir'de kalmanın bana verdiği bi' zarar. Hemen bundan kurtulmak istiyorum. Çünkü keyif aldığım için televizyon izlemiyorum, ööle sesi açık sadece. Kuru gürültü dediklerinden.

Elif Şafak'ın Pinhan'ını okumaya başladım. İlter'in sözüne bakılırsa bu Pinhan kitabın sonunda baya bi' değişiyormuş. Merak içindeyim. Bu arada bilmeyenler için Pinhan romana ismini veren baş karakterin adı. Hoş bu blogu kim okuyordur orası da belli değil.

Bu yazı da bu kadar olsun bakalım. Aklımda başka şeyler de var ama, onları başka bi' başlıkta toplamak istiyorum.

Dönmeden önce, değişmeyle

2008-02-05T02:00:00.000+02:00

Günlerdir kitap okumaya çalışıyorum ama bir türlü olmuyor. Ne boş vakir var ne de boş mekan. İzmir'deyim. Gündüzleri sokaklarda geziyorum, akşamları da annemlerle oturuyorum. Gece yatağa girdiğimde de çoktan uykum gelmiş oluyor.

Ama işin ilginç tarafı adidiyet sorunu yaşamam. Yıllarca onlarla birlikte yaşadım. Ben burda yaşarken başka bir evdeydik, şimdi oturdukları evde uzun süre yaşamadım. O yüzden bu evle aramda herhangi bir ilişki yok. Ama ailemle öyle değil tabi ki. Fakat kendimi sürekli yabancı gibi hissediyorum. On beş gündür İzmir'deyim, eşyalarım valizde duruyor. Kendi yatağımda uyumuyorum. Netice itibariyle buraya ait değilim ve evimi çok özledim.

Aslında içim acıtan başka bir şey daha var. Biz 4 kişilik bir aileyiz. Annem, babam, ben ve benden yedi yaş küçük kardeşim. Kardeşim 16 yaşında ve tam bir ergen (sivilceler, bitmek tükenmek bilmeyen agresif tavırlar, falan da filan), annem ve babam ise yaşlı olmamakla birlikte henüz 44-45 yaşında insanlar.

Fakat İzmir'e her geldiğimde kardeşim biraz daha büyümüş, annem ve babam da biraz daha yaşlanmış oluyor. İnsanın sevdiklerinin değişimini görememesi, bu değişimi yaşarken onunla birlikte değişememesi ne acı. Annem ve babam artık daha çabuk yoruluyor. Kardeşim her şeye kızgın, dünyaya tepkili. Bense arada bir gelip eve renk katıyor gibi gözüken halbuki her gelişin dönüşünde içinde garip bi' hisle İstanbul yollarına düşen, ailenin büyük kızı.

Lisedeki arkadaşlarımın birçoğuyla görüşmüyorum. Kasıtlı olarak değil, öyle denk geldi demek daha doğru. Ya da 'koptuk' demek de uygun düşebilir. Ama lise döneminde tanıştığım ve hala görüştüğüm bi' arkadaşımla konuşuyorduk geçen gün. Yaptığımız beyin fırtınasına göre hala görüşüyor olmamızın sebebi açıktı; birlikte değişmiştik. Birimiz hareket ederken diğeri arkadan bakakalmamıştı.

Şimdi annem, babam, kardeşim ileri veya geri, bi' taraflara doğru giderken, ben başka bi' yörüngede devinimimi tamamlıyorum. Birbirimizden ayrı, haberli gibi gözükürken bihaber.

İki gün sonra İstanbul'a dönüyorum. İçimdeki garip his, şimdiden geldi oturdu baş köşeye.

Yolculuk

2008-01-23T02:10:00.000+02:00

Yazdan sonra ilk defa İzmir'deyim. Yine aynı, pek bir şey değişmemiş. Girne'deki tamtamların orası kazılmıştı, onu kapatmışlar. Hala metromsu şeyi metro sanıyor insanlar. Karşıyaka yine Yamanlar gençliğinin uğrak yerlerinden, annem hala bana sorular sorup duruyor, kardeşim hala bilgisayar başında, her şey aynı yani. Resmen şehir değişmiyor. Avrupa'da böyle işte. Mesela Zürih... Her gittiğimde aynı :)

Yolculuk güzeldi. Onur'la geldik. Kamil Koç'un Rahat isimli seferlerinden birisi, 21 Ocak 12.20 Alibeköy kalkışı olan otobüsü seçtik. Aslında yine en önde gidecektik ama benim saflığım sonucunda 28-29 numaralı koltuklarda geldik. Otobüsün bi' tarafında ikili, diğer tarafında da tekli koltuklar vardı. Oldukça rahattı.

Aslında otobüsten öncesini anlatmakla başlamak en iyisi. Pazar günü Onurlar ve ben Akmerkez'e gittik. yemek filan yedik. Sonra Onur ve ben Ortaköy'e geldik, diğer Onur da evine gitti. Önce Onur'un evini düzenledik, sonra da valizini hazırladık. Sonra sıra bana geldi. Ev zaten düzenliydi, bizim de karnımız acıkmıştı. Evde son kalan yiyecekleri tüketmek amacıyla kendimize dürüm yaptık. Yanında da asidi kaçmış kola içtik(ki ben çok severim). Sonra da benim valizimi hazırladık. Aslında sadece sırt çantamla gelmek istiyordum ama genelde 15 günlük tatil için 2 valiz taşıyan birisi olduğum için, sadece sırt çantası kadar eşyayla gelmek benim için biraz hayal olsa gerek.

Gelelim devamına. Tüm hazırlıklar bittiğinde saat 7 olmuştu ve 10da evden çıkmamız gerekiyordu. Çünkü daha Beşiktaş'tan çorap filan alacaktık. Neyse ben uyumayı teklif ettim ve bu teklifim derhal kabul gördü. Fakat 2 saatliğine uyumak bizim için pek mantıklı değildi ama bunu düşünecek vaktimiz ve enerjimiz yoktu. Gözümüzü kapattık ve açtığımızda saat 10'du. Hemen giyinip çıktık. Tabi Ortaköy'un çetrefilli sokakları engel olmak konusunda ciddi bi' başarı sağlıyordu. Sonra Onur'a uğradık. Onun da valizini aldık. Hemen bi' taksiyi durdurduk ve Beşiktaş'a gittik.

Neyse ki servisi kaçırmamıştık, hatta 10-15 dakika erken bile gitmiştik. Sonra servisimiz geldi ve fütursuz kahkahalar eşliğinde servise bindik. Sonra da Alibeyköy tesisine ulaştık. Fakat yolda giderken Kuştepe'den geçtik ve yolda vitrin mankeni satan dükkanları gördük. Çok eğleniyorum o dükkanlara bakarken

Alibeyköy'e vardığımızda otobüsün kalkmasına yarım saatten fazla bi' zaman vardı. Hep o tesislerdeki çirkin yemek satan yerler para kazansın diye yapıyorlar bunu. Ama bizim karnımız çok açtı ve kendimize birer tost aldık. O sırada ben de bi' tane Polo-Delikli Nane almak istedim ama çok pahalıydı. Aslında çok da pahalı diildi ama benim bi' sinirim üstümdeydi galiba. Satıcı adama "Çok pahalı bu" deyip Polo'mu bıraktım. Aslında o benim PoloM değildi ama, şu an çok içselleştirdim galiba.

Tostlarımızı dışarıdaki masaların birinde yedik. Beşiktaş'ta servis beklerken Bursa bileti almaya gelen, Galatasaray amblemli ceketi olan ve aslan yelesi saç kesimli abi de ordaydı. Ama sürekli eşyalarını masada bırakıp bi' yerlere gidiyordu. Bence iyi değildi o aslan tipli abi ama, neyse artık.

Sonra otobüs geldi ve yolculuğumuz başladı. Aslında her şey güzel gidiyordu. Sıra feribot kısmına geldi. Hava öyle güzeldi ki, gökyüzü masmaviydi. Martılar filan da vardı. Bir sürü martı fotoğrafı çektik. Abarttım şu an, birsürü değil, 10 tane filan...

Feribot yolculuğu sona erdi ve karadaki yolculuğumuza devam ettik. O sırada Canım Kardeşim isimli filmi izledik. Filmin altmışıncı dakikasında bilgisayarın şarjı bitti. Ama biz de Bursa'ya baya yaklaşmıştık. Bursa otogarı oldukça güzeldi. Yerde kaymaca, otogarda yağ satarım bal satarım oynamaca filan aklımıza geldi. Bunları aklımızda tutarken bir yandan da bilgisayarı şarj ettik. Derken mola süremiz doldu ve yolculuğa devam ettik.

Filmimize kalan yerinden devam ettik, son 10 dakikası kalmıştı ki bilgisayarın şarjı yine bitti. Susurluk'taki dinlenme tesisine yaklaşmıştık. O sırada Onur uyuklamaya başladı. Birkaç tane fotoğrafını çekmeye çalıştım ama otobüs sallandığı için flu çıktı. Ben de yolcuları seyrettim, müzik dinledim. Sonra mola yerine geldik, Onur uyanmadı. Ben de tek başıma inip sigara içtim. Mola süresi bitti ve yolculuk devam etti. Ama yolculuğumuzun benim için en sinir bozucu kısmı başlamıştı. İzmir- İstanbul yolculuklarımın İzmir - Susurluk arasında geçen kısmından hiç hoşlanmıyorum. Bi' sebebi yok, sevmiyorum sadece.

İzmir'e yaklaşmıştık. Onur da uyandı. Saat akşam 8 olmuştu. Ama karnımız çok acıkmıştı. Televizyon kanalını değiştirttiğimiz, herkesin uyuduğu sırada kahve istediğimiz muavin kardeşten bi' de yiyecek istesek ayıp olcaktı. Hem zaten yiyeceklere yakın bi' yerde oturuyorduk. Adamı taaa koltuğundan kaldırıp, yiyecek istemek yerine biz alıversek n'olurdu sanki? E zaten biz de öyle yaptık. Açıkta duran krakerlerden 2 tanesini izin almadan alıp (çalmak değil ama bu) yemeye başladık. Ama krakerler bizi susatmıştı baya, e su almak da omazdı şimdi. Onun için bardak filan da lazımdı. Zor iş. Zaten Manisa-İzmir arasındaki dağdan kıvrıla kıvrıla İzmir'e doğru gidiyorduk, baya yaklaşmıştık.

Sonunda İzmir'e vardık. Karşıyaka servisini bulduk. Servisin kalkmasına biraz vakit vardı, ben de bi' sigara içtim o sırada. Onur sigara kokmamak için içmedi, yanımda bekledi. O sırada servisin arka kapısından bi' kadın başını çıkarıp bi' bardak sıvıyı dışarı fırlattı. Bence işemişti ama nası yapıcak ki? Kadın vücudu için plastik bardağa işemek pek ergonomik bişi değil. Bu sorunsalla boğuşurken servis hareket etti ve biz de Karşıyaka'ya doğru yol aldık (bu fiili de hiç kullanmamıştım).

Girne Lunapark durağına gelince indik.

Servis yolculuğu boyunca gördüğümüz İzmir'de hiçbir değişiklik yoktu. Bide herkese İzmir şöyle güzel, böyle düzenli diye hava atıp duruyoruz. Ama otogardan veya havaalanından şehre girerken gördüğün manzara korkutucu. Sen o kadar hava at İzmir için, sonra da gelen adamı Basmane'nın veya Karabağlar'ın arka sokak tadındaki yerlerinden geçirerek şehre sok. Acayip.

Peki şimdi ben bu yazıyı yazdım da n'oldu? Hiiiç, öyle içimden gelmişti. Peki sen okudun n'oldu ki?

Eski yıl sona erdi, yepyeni bir yıl geldi

2008-01-02T04:50:00.000+02:00

Saat yine sabahın 5'i oldu, benim sabah 9'da dersim var ve uyumadım. Bu konuda bi' şeyler yapmam lazım ama nedir o 'bi' şeyler' bilmiyorum. Galiba bu saatten sonra en iyisi uyumamak ve okula gitmek, uyursam dersi kaçıracağımdan eminim çünkü.

Bir de haftaya sınavlar başlıyor. o konuda hiiiçbir fikrim yok. Tabi bir de defterini kaybettiğim sınıf arkadaşıma bu gerçeği açıklamam lazım. O işi nasıl yapacağım onu hiç bilmiyorum.

Yılbaşı akşamı denilen etkinlik benim için biraz farklı yaşandı. Saçma ve olaylı bir şekilde başlayan yılbaşı akşamım son anda yapılan br manevrayla rutin halini aldı. fakat gecenin başlangıcındaki marjinal tavır da hafızalara kazındı.

Aslında yılbaşı akşamı için adaya gidip, orada bi' pansiyonda kalmayı planlıyorduk ama bu sene için kısmet değilmiş. Pansiyonların pahalılığı, yer bulma sıkıntısı ve çevresel faktörler birleşince benim muhteşem yılbaşı planı da suya düştü tabi.

Radio Tarifa isimli grupla bu yaz tanıştım ve kendilerine bir şarkıyla aşık oldum. Yana yakıla albümlerini arıyorum ama hepsi parayla indirebileceğim sitelerde mevcut. En yakın zamanda bi' sanal kart edinip bu işe bi' çözüm bulmak lazım. Sin Palabras denilen şarkıdaki vokalin yanık sesi içime işlemekte hatta beni benden etmektedir.

Bir de Naci En Almo diye bir grup vardı, onların da bir şarkısı beni bedbaht etmekteydi, derken şarkının Vengo isimli bir filmin soundtrack albümünde olduğunu öğrendim. Hemen albümü indirdim, şarkılar çok etkileyici, vokaller yine iç gıcıklıyor. Ama ben şu an deli gibi filmi merak ediyorum. Yarın (yani bugün) okula gidip herkese sormayı, bir an önce de izlemeyi istiyorum.

Bir de geçenlerde bir kitap hediyesi aldım. Elif şafak kitaplarımın yanına bir de 'Pinhan' eklendi. Bir an önce okumayı istiyorum. Sınavlara kadar okursam çok güzel olur aslında. Çünkü eminim sınava çalışmamak için Pinhan'ı kendime bahane olarak sunacağım. N'olcak benim bu halim bilmiyorum...

Ben bu yazıcığı bitirene kadar saat 6 oldu bile. bu saatten sonra en iyisi uyumamak ve okula gidip sınıf arkadaşıma acı gerçeği açıklayıp utanmak.

Gün bugün

2007-12-29T06:12:00.000+02:00

Ankara'da deprem olup duruyor. Bence İstanbul depremi 2008 Ağustos-Eylül veya 2008 Aralık-2009 Ocak gibi bir zamanda olacak. Çok korkuyorum. Uzunca bir zamandır deprem gerçeğinden de uzaklaşmıştık,sonumuz hayır olsun. Yani bence 2008 pek hayırlı olmayabilir.

Gelelim yılbaşı kutlamalarına. Bu sene evde çekirdek çitleyip, meyve yemek istemediğimi tüm yakınlarıma ilettim. Çekirdek yerine karışık çerez, meyve sepetine muz ekleme tekliflerine de kapalı olduğumu kesin bir dille belirtmiş olmama rağmen, yine de bir gelişme yok. Adaya gidelim diyoruz ama, bakalım...

E ben bu gece yine uyumadım, zaten dün de akşamüstü 4'te uyanmıştım. N'olcak bu zombi durumun bilmiyorum. 2 gün uyumayıp sonrasında tüm gün uyuyorum. Allah'ım kör et beni!

Bir de geçen hafta İkea'ya gitmiştik, gerçi babam çok sıkıldığı için halı alamadık ama aldığımız rafları da duvara hala monte edemedik. Ve benim caanım kitaplarım hala orada burada sürünüyor. Artık güzel bi rafta beklemeyi hakettiler diye düşünüyorum.

Netice itibariyle bugün (yani artık dün) sinir bozucu bir gündü. Öncelikle saat 4'te uyanmış olmanın ve birçok planın alt-üst olmasıyla güne başladım. Sonra sınıf arkadaşımın fotokopi çektirmek üzere istediğim defterini evde bulamamıştım, okulda unutmuş olabilirim diye okula gittim ama nafile! Okuldaki her yeri aradım, taradım. Ama yok! Şimdi kıza gerçeği nasıl açıklayacağım bilemiyorum. Günün son bombası da tıpkı 3,5 sene önce olduğu gibi markete girip kendi saç rengimle uzaktan yakından alakası olmayan bir paket boyayı alıp eve gelmem ve saçıma tatbik etmem oldu. Tabi boya istediğim gibi olmadı, hatta bişi olmadı. Saçım saçmasapan bir renk aldı, ve resmen bi tarafıyla bana gülüyor.
N'olcak bu halim bilmiyorum. Hayır olsun diyelim.

Ne yazsam ne yazmasam

2007-12-29T06:11:00.001+02:00

Oldu olası günlük tutmak ve yazı yazmak konusunda başarısız olan ben, bu blog'u da şirin bir kızdan esinlenerek oluşturmuş bulunmaktayım. Aslında buna esinlenmeden çok kıskanma desek daha yerinde olur diye düşünüyorum. Gelelim fasulyenin faydalarına; daha önce de belirttiğim gibi uzunca bir gelişme-değişmeden sonra artık tek başıma yaşıyorum. Haliyle kendi kendime konuşmak olsun, bilmediğim şarkıları bağıra bağıra söylemek olsun, 2 gün boyunca dışarı çıkmayıp evde oturduktan sonra ilk gördüğüm insanla deliler gibi konuşmak olsun, ne ararsanız bende var.

Hadi bakalım hayırlısı. Şimdilik böyle bir giriş yazısı yaptım, sonrası da gelir herhalde